Ο μακάριος Γέρων Αμβρόσιος ο Αγιορείτης

Ο μακάριος Γέρων Αμβρόσιος ο Αγιορείτης (21/12/1912 – 02/12/2006) (με φωτογραφικό υλικό)

2 Δεκεμβρίου 2011

Άγιον Όρος   Άγιον Όρος   Καθηγούμενος Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου Γέροντας Εφραίμ

Αρχιμ. Εφραίμ, Καθηγουμένου Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου, Αγίου Όρους

Ο Γέροντας Αμβρόσιος νήφων και προσευχόμενος

Ο Ιερομόναχος Αμβρόσιος (κατά κόσμον Σπυρίδων Λάζαρης) εκοιμήθη στις 2 Δεκεμβρίου 2006 (ν.ημ.), σε ηλικία 92 ετών. Υπήρξε πνευματικός της Ιεράς Μονής Παναγίας Γαυριώτισσας Δαδίου και χιλιάδων χριστιανών από όλα τα μέρη της Ελλάδος. Ο π. Αμβρόσιος ήταν πηγή της Αγιορειτικής ευωδίας του Χριστού στον κόσμο και αποτελεί μία από τις άγιες σύγχρονες μορφές που στόλισαν της Εκκλησία. Είναι και αυτός καρπός της σαρκώσεως του Χριστού. Η Εκκλησία ανά τους αιώνες είναι εργοστάσιο παραγωγής αγίων, και μέχρι σήμερα συνεχίζει να δίνει το εμπόρευμά της.

Ο μακαριστός π. Αμβρόσιος γεννήθηκε στο χωριό Λαζαράτα της Λευκάδος από γονείς ευσεβείς, τον διδάσκαλο Παναγιώτη Λάζαρη και την Λουΐζα. Ήταν το τέταρτο τέκνο της πολύτεκνης οικογένειας του. Από την νηπιακή του ηλικία ο μικρός Σπυρίδων χαρακτηριζόταν από την ηρεμία του χαρακτήρα του και την αγάπη του προς την Εκκλησία. Το ήθος του σμίλευσε η ευλαβής μητέρα του, η οποία λόγω της απουσίας του συζύγου της στους πολέμους, είχε αναλάβει όλο το βάρος της ανατροφής των τέκνων. Ο Σπυρίδων τελείωσε μόνο δύο τάξεις του Δημοτικού Σχολείου, διότι εν τω μεταξύ έπρεπε να βοηθεί την μητέρα του στις αγροτικές εργασίες. Όταν ήλθε ο καιρός κατετάγη στις τάξεις του Στράτου και υπηρέτησε τρία χρόνια στα ανάκτορα ως εύζωνας, καθότι ήταν υψηλός, ευθυτενής και όμορφος νέος.

Σε ένα διάλογο, που είχα με τον μακαριστό γέροντα μου διηγήθηκε ότι μετά την στρατιωτική του θητεία (ήταν Τσολιάς στην ανακτορική φρουρά), ήθελε να πάει στο Άγιο Όρος. Δεν ήξερε, όμως, που και πως να πάει. Τότε του εμφανίστηκε ένας νέος περίπου 25 ετών και του είπε: «Γνωρίζω τους τόπους, έλα μαζί μου». Έτσι και έγινε.

Ξεκίνησαν μαζί, πήγαν στο λιμάνι και μπήκαν στο πλοίο. «Μου έδωσε μάλιστα», λέει, «και ψωμί και φάγαμε παρέα όλες τις ημέρες, που ήταν μαζί μου. Το όνομά του όμως δεν μου το είπε, άλλά κι εγώ δεν τον ρώτησα. Έτσι φθάσαμε στη Δάφνη και από κει περπατώντας προχωρήσαμε μέσα το Άγιο Όρος.

Όσο ήταν μαζί μου, αισθανόμουν μεγάλη ασφάλεια. Προχωρώντας μου έδειξε την Μονή Ξηροποτάμου, όπου τιμούν τους Αγίους 40 μάρτυρες. Με ρώτησε, αν ήθελα να προσκυνήσουμε και εγώ δέχτηκα. Μπήκαμε στον Ναό (στο καθολικό της Μονής) και ενώ ασπαζόμουν την εικόνα, μας περικύκλωσαν 40 νέοι άνδρες. Τότε ο νέος μου είπε ότι “είναι οι Σαράντα Άγιοι Μάρτυρες και χαίρονται γιατί θα γίνεις μοναχός”.

Από εκεί συνεχίσαμε το δρόμο και φτάσαμε στις Καρυές και κατόπιν στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου. Εδώ ο νέος σταμάτησε, μου έδειξε την Ιερά Μονή και μου είπε: “Εδώ, θα μείνεις, Σπύρο. θα γίνεις μοναχός, Θα κάνεις υπομονή και υπακοή στο γέροντα” … κι εξαφανίστηκε».

Φαίνεται ότι αυτός ήταν άγγελος Κυρίου, ο φύλακάς του άγγελος. Έμεινε σε αυτό το μοναστήρι ο Δόκιμος Σπυρίδων και σε ηλικία 25 ετών γίνεται μοναχός με το όνομα Χαρίτων.

Ένα βράδυ ο ηγούμενος λέει στον μοναχό Χαρίτωνα να διαβάσει την 9η στο νάρθηκα. Εκείνος, καθώς ήταν αγράμματος, προσπάθησε να διαβάσει, αλλά είχε μεγάλη δυσκολία. Ο ηγούμενος αγανάκτησε και τον έδιωξε λέγοντάς του ονειδιστικά να πάει στο κελλί του. Το ίδιο βράδυ, ενώ προσευχόνταν, του εμφανίστηκε η Παναγία και με τη χάρη της σε μία μόνο νύχτα έμαθε το ψαλτήρι από μνήμης. Κατέστη θεοδίδακτος και θυμίζει σε όλους τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, που είχε μεγάλη δυσκολία στη μάθηση όταν ήταν παιδάκι. Οι δικοί του του τον πήγαν σε κάποια Μονή, προσευχήθηκαν στην Παναγία και του υπέδειξαν να κάνει κάθε βράδυ τρεις μετάνοιες στην Παναγία και να την παρακαλεί να τον κάνει καλό μαθητή. Έγινε έτσι ο πρώτος μαθητής. Όποτε, όμως, ξεχνούσε τις μετάνοιές του, δεν έπαιρνε καλό βαθμό.

Ένα άλλο περιστατικό από τη ζωή στο Άγιον Όρος του Μοναχού Χαρίτωνα, του άνθρώπου του Θεού. Ήταν καλοκαίρι και ο π. Χαρίτων βρισκόταν στον κήπο για εργασίες. Βλέποντας μία συκιά και επειδή πεινούσε, ανέβηκε στο δένδρο, για να φάει σύκα. Στο Άγιον Όρος οι μοναχοί δεν επιτρέπεται να τρώνε τίποτε εκτός τραπέζης, γιατί θεωρείται λαθροφαγία δηλαδή σοβαρό παράπτωμα. Έφαγε μερικά σύκα, όμως γλίστρισε και έπεσε από το δέντρο. Έμεινε εκεί πεσμένος και βογκούσε από τους πόνους, γιατί έσπασε το πόδι του. Αν και είχε πέσει από το πρωί, οι άλλοι μοναχοί αφού τον αναζήτησαν, τον βρήκαν μόνο το απόγευμα στο περιβόλι πεσμένο κάτω να πονάει πολύ. Τον έβαλαν πάνω σε μια πόρτα και τέσσερα άτομα μαζί –ήταν και σωματώδης– τον μετέφεραν στο κελί του. Διηγείται ο ίδιος ο γέροντας Αμβρόσιος· «Ενώ βρισκόμουν στο κρεβάτι μου και πονούσα, απέναντι έβλεπα το παρεκκλήσι των Αγίων Αναργύρων και τους παρακαλούσα να με βοηθήσουν. Εμφανίζονται τότε δύο γιατροί με λευκές μπλούζες και προσπάθησαν να βάλουν το πόδι μου στην θέση του. “-Τράβα Κοσμά”, έλεγε ο ένας. “-Κράτα από εδώ Δαμιανέ”, έλεγε ο άλλος. Και σε πέντε λεπτά οι πόνοι εξαφανίστηκαν και έγινα καλά». Όταν οι συμμοναστές του τον είδαν εντελώς υγιή, δόξασαν το Θεό και τους Αγίους Αναργύρους.

Στη Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου βρίσκονταν πέντε νέοι μοναχοί και ένας ηλικιωμένος γέροντας. Κάποιοι από αυτούς σκέφτηκαν ότι θα ήταν καλό να αλλάξουν τον γέροντα. Το έμαθε ο γέροντας και αποφασίστηκε η απομάκρυνση των πέντε μοναχών. Συνοδεία αστυνομίας εκδιώχτηκε στην Μονή Χιλανδαρίου ο μοναχός Αμβρόσιος, τότε Χαρίτων. Εκεί είχε πάρα πολλές δυσκολίες και πέρασε αρρώστιες, που τον ανάγκασαν να έρθει στον κόσμο. Πήγε, λοιπόν, στον Γέροντα Πορφύριο, ο οποίος τον συμβούλευσε να πάει στην ερειπωμένη Μονή Δαδίου στη Φθιώτιδα. Στην ερειπωμένη αυτή Μονή βρήκε μόνο αρουραίους, φίδια και άγρια ζώα. Ο Γέροντας Πορφύριος του υπέδειξε: «Κάθισε εδώ, κάνε υπομονή και υπακοή και ο Θεός θα σε βοηθήσει».

Οι μακάριοι Γέροντας Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης (+ 02/12/1991) και Αμβρόσιος Αγιορείτης (+ 02/12/2006) μαζί με κάποιους λαϊκούς σε προσκυνηματική επίσκεψή τους

Ανασύστησε την ερειπωμένη Ιερά Μονή, η οποία έγινε στη συνέχεια γυναικεία. Ο τότε Μητροπολίτης Φθιώτιδος Αμβρόσιος εξετίμησε τον γέροντα και τον έκανε ιερομόναχο, δίνοντάς του, μάλιστα, το δικό του όνομα.

Κάποτε χτύπησε το πόδι του, πήγε στο νοσοκομείο, όπου του έβαλαν πλατίνα στο γοφό. Πονούσε, όμως, πολύ. Ο τότε Μητροπολίτης Ελβετίας Δαμασκηνός τον πήρε στην Ελβετία να τον δούνε εκεί οι γιατροί. Τον πήγε στο νοσοκομείο. Εκεί διαπιστώθηκε ότι στην πρώτη επέμβαση, του έβαλαν 1 εκατοστό πλατίνα μεγαλύτερη με αποτέλεσμα να χρειαστεί νέο χειρουργείο, για να μειώσουν την πλατίνα. Όταν έγινε αυτό και ετοιμαζόταν για εξιτήριο, του ζητήθηκαν γενικές εξετάσεις, τις οποίες έκανε. Τότε, βρέθηκε στον αριστερό του νεφρό πέτρα μεγάλη όσο ένα πορτοκάλι και έτσι παρέμεινε για νέα εγχείριση.

Διηγείται ο Γέροντας: «Ενώ ήμουν μόνος στο δωμάτιο, εμφανίστηκε ένας μοναχός. Βγήκαμε, λοιπόν, μαζί στο μπαλκόνι και καθίσαμε για να μιλήσουμε. Κάπου 15 λεπτά μιλούσαμε και του είπα για τα χειρουργεία και για τον λίθο στο νεφρό. Τότε ο μοναχός μου είπε: ’’Είμαι ο Άγιος Νεκτάριος και ήρθα να σε δώ. Ήμουν και εγώ φιλάσθενος και παρέδωσα την ψυχή μου στο «Αρεταίειο» νοσοκομείο. Άντεξα τις συκοφαντίες και την ασθένεια, κάνοντας υπομονή. Ο Θεός μου έδωσε χάρη μεγάλη για την υπομονή που έκανα’’. Μετά με άγγιξε και έφυγε. Όταν έφυγε ο Άγιος Νεκτάριος μου ήρθε διάθεση ούρησης και ούρησα σε ένα μικρό λεκανάκι Τότε βγήκε μαζί με τα ούρα και μία πέτρα σε μέγεθος μικρού πορτοκαλιού. Τότε με μία χαρτοπετσέτα την πήρα και την έβαλα στο συρτάρι του κομοδίνου.

Την επόμενη θα γινόταν η εγχείριση. Έρχεται ο Ελβετός γιατρός και μου λέει: «Ετοιμάσου για το χειρουργείο». Εγώ του απάντησα ότι δεν χρειάζομαι χειρουργείο. Άνοιξα το συρτάρι και του έδειξα την πέτρα. Όταν την είδε ο γιατρός, είπε· «Εσείς οι Ορθόδοξοι έχετε ζωντανή πίστη, εμείς την νοθεύσαμε”. Το χειρουργείο δεν έγινε και ή πέτρα παρέμεινε στο γραφείο του Ελβετού γιατρού, για χρόνια πολλά».

Αυτό που είδα εγώ στον Γέροντα, έκτος από τις αγιοφάνειες που είχε, oι οποίες ήταν πολύ έντονες και δύσκολα κανείς τις βρίσκει σε ανθρώπους σήμερα, είναι ότι ηταν άνθρωπος ο οποίος ζούσε σε πολλή αφάνεια εκεί στο Δαδί. Δεν του άρεσε το θεαθήναι, δεν του άρεσε να προβάλλεται, δεν του άρεσε να παρουσιάζεται. Και ίσως είναι και αυτός ο λόγος που δεν απέκτησε μεγάλη συνοδεία από μοναχές. Μια φορά που μιλούσαμε, μου λέει: «Εγώ έμεινα εδώ, ζούσα σε μία ασημότητα και ασχολήθηκα με την προσευχή, με τη Λειτουργία κ.λπ.». Δεν ήθελε να εμφανίζεται.

Αλλά ούτε στο χωριό, στο Δαδί, τον ήξεραν καλά-καλά. Και εκεί δεν κατέβαινε παρά σπάνια. Ήταν στο Μοναστήρι, έκανε πρακτικές εργασίες, ήταν ο εφημέριος της Μονής και ασχολήθηκε πολύ με την ευχή, απ΄ ότι μου έλεγε. Τον έβλεπα κι εγώ ότι, μόλις του έλεγα κάτι, αμέσως έμπαινε στον εαυτό του και προσευχόταν. Και έδινε πολύ καλές συμβουλές. Μου έλεγε μάλιστα πόσο τον βοηθάει η Χάρις του Θεού: «Εγώ αγράμματος άνθρωπος είμαι και έρχονται εδώ τόσοι άνθρωποι μορφωμένοι, καθηγητές πανεπιστημίου, και ανοίγει ο νους μου και τους λέω τόσα πράγματα, που απορώ πως τα λέω».

Ένα παιδί που πήγαινε στον Γέροντα, τον ρώτησε: «Τί θα κάνω;». Και του είπε ο Γέροντας: «Εσύ μοναχός θα γίνεις». Και αυτός, παρόλο που δεν το σκεφτόταν, ένιωσε μέσα του μια φωτιά και έγινε μοναχός. Δηλαδή, πλησίαζες αυτόν τον άνθρωπο στο μετόχι στην Αθήνα και έβλεπες ότι δεν ήταν από τον κόσμο αυτόν. Ήταν ένας ερημίτης. Κράτησε το πρόγραμμα του ως μοναχός. Σηκωνόταν νύχτα και προσευχόταν…

Εικόνα της Παναγίας Παραμυθίας. Αντίγραφο της θαυματουργής εικόνας η οποία φυλάσσεται ως πολύτιμος θησαυρός στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου. Αυτή η εικόνα βρισκόταν στο κελί του Γέροντα και ήταν η αγαπημένη του.

Αγαπούσε πολύ την Παναγία. Παρακάλεσε τότε και του πήγαμε την Αγία Ζώνη της Παναγίας μας. Πάρα πολύ αναπαύτηκε που είχε την Αγία Ζώνη στο Δαδί και με μεγάλη συντριβή και συγκλονισμό την υποδέχτηκε.

Την πρώτη φορά που τον είδα, μου είπε αυτά όλα με τον Άγιο Νεκτάριο, δηλαδή ότι πήγε και τον επισκέφτηκε στη Γενεύη και του είπε: «Πάμε να κάτσουμε εξω, που εχει δροσιά», κ.λπ. Και να βγει ο όγκος, που είχε στο νεφρό; Είναι φοβερό αυτό, δεν είναι δράμα. Δεν είναι εύκολα, είναι μεγάλα σημεία αυτά.

Ο Γέροντας Αμβρόσιος κοιμήθηκε την ίδια μέρα, ακριβώς 15 χρόνια μετά, που κοιμήθηκε ο Γέροντας Πορφύριος. Ήταν ένας άνθρωπος του Θεού. Ή Εκκλησία είναι το μυστικό σώμα του Χριστού.

Εμείς, όταν ερχόμασταν στην Αθήνα, πηγαίναμε και τον βλέπαμε.

Την ευχή του να έχουμε. Μετά την κοίμηση του, εγώ έβγαλα και μοναχό Αμβρόσιο στη μνήμη του.

Η ζωή του, παρουσία και μαρτυρία Χριστού, ο βίος του ενισχύει την πίστη μας.

Ας έχουμε την ευχή του!

Ο Γέροντας Αμβρόσιος ο Αγιορείτης μαζί με τον Καθηγούμενο της Ι.Μ. Μονής Βατοπαιδίου Γέροντα Εφραιμ

Γέροντας Άνθιμος ο πνευματικός η Βασιλεία των Ουρανών Είναι μεγάλο, ακατάληπτο Μυστήριο!...

Γέροντας Άνθιμος ο πνευματικός η Βασιλεία των Ουρανών Είναι μεγάλο, ακατάληπτο Μυστήριο!...

Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ
Είναι μεγάλο, ακατάληπτο Μυστήριο!...

Ο Μανώλης Μελινός συνομιλεί στο Άγιον Όρος με τον αείμνηστο Γέροντα Άνθιμο τον Πνευματικό

(Περιοδικό η "ΑΛΗΘΕΙΑ" - Ιανουάριος 2002)

Αδρή φυσιογνωμία του Αγίου Όρους, ο πολυσέβαστος μακαριστός ιερομόναχος Άνθιμος Αγιαννανίτης ο Πνευματικός. Άνθρωπος τω όντι ουράνιος, άγγελος επίγειος ασφαλώς. Άνθρωπος γνησίου Βιώματος, ολοένα καταδυόμενος στα μεγάλα πνευματικά βάθη και συνάμα αναρριχώμενος στα δυσθεώρητα ύψη των αρετών. Εραστής, ο Γέροντας, των υπερκοσμίων -βιαστής της Βασιλείας των Ουρανών. Παραπέμπει αβίαστα ο παπα-Άνθιμος στους μεγάλους Γεροντάδες του Όρους και όχι μόνον.

Μέτρο διακρίσεως ο πάλλευκος Αγιορείτης Άνθιμος ο Πνευματικός. Στιβαρός χειραγωγός εις Χριστόν, φροντίζει να λειαίνει τις ποιες γωνίες της ψυχής. Έχει μεγάλη σημασία ο τρόπος που καλλιεργούνται ο εγκέφαλος και η καρδιά. Η υπερτροφία τού εγκεφάλου αποξενώνει το όργανο αυτό της ψυχής από την καρδιά και τη ζωή της. Από την άλλη, η υπερτροφία της καρδιάς δημιουργεί τύπους νοσηρούς. Η δυσανάλογη ανάπτυξη, η ασυντόνιστη καλλιέργεια νου και καρδιάς προκαλεί τέτοια δυσαρμονία, ώστε ο άνθρωπος να εμφανίζεται δύσκαμπτος και μονομερής. Ολ' αυτά ο περίφημος σκητιώτης Πνευματικός τα επεμελείτο με αγάπη πολλή. Στο Άγιον Όρος είχαμε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνομιλία μαζί του.

M.M.: - Γέροντα, βάζω μετάνοια και σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου που έχετε την καλοσύνη να συνομιλήσουμε, χειραγωγώντας μας εις Χριστόν.

A.A.: - Κι εγώ σάς ευχαριστώ, αγαπητέ μου, που καταδεχθήκατε εμένα, έναν -ας μη μεταχειρισθώ άσχημες λέξεις- αμαθή γέροντα. Παρακαλώ να παραβλέψετε τα σφάλματα μου!
M.M.: - Γέροντα, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: Ο λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν...! Αλήθεια, τι βάθος και πλάτος και πλούτος θείας αγάπης! Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ο Υιός και Λόγος τού Πατρός, το δεύτερο Πρόσωπο της Άγιας Τριάδος ενηνθρώπησε για τη σωτηρία όλων μας! Βοηθήστε μας με τη μεγάλη αγιορείτικη εμπειρία σας να προσεγγίσουμε αυτά τα βαθιά νοήματα και μηνύματα.

          ΕΞΕΠΕΣΕ

A.A.: - Είναι μεγάλο ακατάληπτο Μυστήριο, παιδί μου. Προσέλαβε στο άπειρον της Θεότητος τον άνθρωπο. Με εννοήσατε; Ούτε η Θεότης μετετράπη σε ανθρωπότητα ούτε η ανθρωπότης σε Θεότητα. Με εννοήσατε; Ο Θεός ήλθε να σώσει το υπεροχικό κτίσμα Του τον άνθρωπο τον όποιο έπλασε εξ αρχής για να είναι κυρίαρχος όλης της κτίσεως. Εκείνος όμως εξέπεσε... Ο άνθρωπος μετά την πτώση του δεν μπορούσε να επιστρέψει κοντά στον Θεό, γι' αυτό κατέβηκε Εκείνος και τον πήρε τον προσέλαβε εις τον Εαυτόν Του. Εις το άπειρον της Θεότητος τι είναι ο άνθρωπος; Μήτε μία τελεία! Σε αυτό το σημείο πολλοί συγχέουν τα πράγματα διότι δεν μπορούσαν να καταλάβουν. Ήλθε ο Θεός και πήρε όλο τον άνθρωπο. Θα σάς πω ένα μικρό παράδειγμα: Πώς ένας άνθρωπος έχει ένα δακτυλιδάκι στο δάκτυλο του; Τί είναι το δακτυλίδι απέναντι στο σώμα; Μήτε σάρκα μήτε οστούν. Είναι μέταλλο. Έτσι και η Θεότης προσέλαβε τον άνθρωπο που είναι πεπερασμένος. Εις το άπειρον της Θεότητος προσέλαβε τον άνθρωπο -γι' αυτό λέγεται πρόσλημμα- έλαβε την ανθρωπότητα και μας έδωσε τη χάρη της Θεότητος και τη σωτηρία. Είδατε πώς εισέρχεται ο νους λίγο-λίγο από τα μικρά αυτά παραδείγματα εις τα ακατάληπτα και υψηλά; Ο Θεός προσέλαβε τον άνθρωπο και υπέστη όλα όσα γνωρίζουμε, διότι ο Θεός είναι εύσπλαχνος, αλλά είναι και δίκαιος. Ήλθε κι έπαθε εν σαρκί για να μας σώσει. Γι' αυτό οι μονοφυσίται απατώνται φρικτότατα και αν δεν διορθωθούν, πάνε χαμένοι. Τον ήλιο, τον αέρα αντιλαμβανόμαστε διά των αισθήσεων. Πώς το πάντη άυλον της απείρου Θεότητος θα συλληφθεί και θα σταυρωθεί; Απλούστατα έπαθεν η ανθρωπότης, η δε Θεότης απαθής διέμεινεν και δικαιώθηκε ο άνθρωπος λόγω της αναμαρτησίας της Ανθρωπότητος τού Υιού τού θεού. Γι' αυτό μας έδωσε την ελευθερία και μας ανέβασε εις τα δεξιά της μεγαλοσύνης Του να βλέπουμε τη δόξα την οποία είχε ο Θεός προτού τον κόσμο κτίσει! Ο Κύριος ήλθε και μας ελευθέρωσε από τον τάραχο των παθών, της αμαρτίας μας, πως ψάλλει ο υμνωδός. Μάς απήλλαξε απ' όλα τα δεινά και μας ανεβίβασε και μας εκάθισεν εκ δεξιών τού θρόνου της μεγαλοσύνης Του για να έχει πολλούς αδελφούς πως είπε και μείς να χαιρόμεθα για τον απόλυτο σκοπό για τον οποίον ο πανάγαθος Θεός μας εδημιούργησε! Μάς προετοίμασε τόσα μεγάλα αγαθά που ο μέγας Παύλος αφού ανέβη εις τον τρίτον πύρινον ουρανόν -που αι αγγελικοί δυνάμεις- μας λέγει ότι ούτε στόμα ανθρώπων μπορεί να τα ειπεί ούτε νους να φαντασθεί τα υπέρ πάν -φύσει και θέσει-τελούμενα αγαθά. Εις των αγίων Πατέρων λέγει: Τρία πράγματα δεν μπορούσαν να γίνουν καλύτερα: Πρώτον η Μητέρα τού θεού! Ο Κύριος πήρε τη σάρκα τη δική μας και μας έδωσε Πνεύμα. Μάς έκανε αδελφούς για να κληρονομήσουμε τη Βασιλεία Του. Δεύτερον αυτή αύτη η σαρξ τού Υιού τού θεού! Την προ-σέλαβεν η Θεότης! Αλήθεια τι μεγαλείον! Τρίτον, τα μέλοντα αγαθά που θα απολαύσουν όσοι εργάζονται τας εντολάς τού θεού. Διότι εργαζόμενοι θα λάβουν μισθό. Οι μη εργαζόμενοι δεν μπορούν να ζητήσουν μισθό. Διά τούτο εύχομαι να γίνουμε άξιοι τού μεγάλου Μυστηρίου της ενσάρκου Οικονομίας.

          70 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟΝ ΑΘΩ

M.M.: - Γέροντα πόσα χρόνια ασκείσθε ατό Άγιον Όρος;
A.A.: - Εις το Άγιον Όρος συνεπληρώθησαν τα εβδομήκοντα έτη της ανάξιας παραμονής μου.
M.M.: - Μέσα σ' αυτά τα εβδομήντα ολόκληρα χρόνια, γέροντα, χιλιάδες άνθρωποι θα έχουν ασφαλώς φθάσει στην καλύβη σας εδώ στη Σκήτη της Αγίας Άννης και άλλοι θα έχουν εξομολογηθεί στο πετραχήλι σας, άλλοι θα έχουν ζητήσει τις πολύτιμες νουθεσίες σας κι άλλοι απλώς θα πέρασαν να εξασφαλίσουν τις θεοπειθείς ευχές σας. Ποια είναι η εμπειρία σας από τους ανθρώπους αυτούς; Πώς αντιμετωπίζετε τον πόνο τού σύγχρονου άνθρωπου, γέροντα;

A.A.: - Άκουσε, παιδί μου. Ζούμε σε μια περίοδο που όλοι οι άγιοι και όλοι οι ευσεβείς παρακαλούσαν να μην βρίσκονται.
M.M.: - Μιλήστε μας, γέροντα, για την αποστασία αυτή, για την απομάκρυνση από το θέλημα τού Θεού.
A.A.: - Παιδί μου, ξέρεις τι θα πει αποστασία; Ο θείος Παύλος έγραψε στους Θεσσαλονικείς επιστολή που τους παροτρύνει να μην είναι σαν τους άλλους που δεν έχουν ελπίδα. Εκείνοι την παρερμήνευσαν και ο απόστολος αναγκάσθηκε να τους γράψει και δεύτερη επιστολή. Με εννοήσατε; Τους γράφει μεταξύ άλλων: Γιατί ξενίζεσθε και διαστρέφετε; Εγώ όταν ήμουν κοντά σας δεν σάς έλεγα ότι η Β' Παρουσία τού Κυρίου δεν θα γίνει τώρα, αλλά θα αργήσει;. Τους έβαλε, λοιπόν, ένα όριο, μεταξύ άλλων, λέγοντας: Δει πρώτον ελθείν την αποστασίαν, έως ότου αποκαλυφθή ο αρχηγός της αποστασίας (τουτέστιν, ο άνθρωπος, για να μη νομίζουν για τον άγγελο τον αποστάτη, τον εωσφόρο, τον οποίο "ανελεί ο Κύριος τη δυνάμει τού Πνεύματος") όστις θα υψώση εαυτόν υπέρ πάν σέβασμα.... Σήμερα, λοιπόν, Βρισκόμαστε σ' αυτή την περίοδο. Υπάρχουν κι άλλοι που μας διαφωτίζουν περισσότερο. Είναι ο άγιος Ιππόλυτος Ρώμης, Αθηναίος την καταγωγή (όχι σαν τα μαζέματα που είναι τώρα καταλάβατε;) από το πάλαι ποτέ κλεινόν άστυ κι όχι από τη Βαβυλώνα αυτής της Ελλάδος... Μάς δίδει σημάδια αισθητά. Εκεί στον λόγο του περί συντέλειας και περί αντίχριστου λέγει: Καθώς ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός ο Υιός τού Θεού και Θεός ένωσεν εις μίαν πίστιν πάντα τα έθνη, όταν ο αντίχριστος θα συνάξη το διασκορπισθέν γένος... Λοιπόν -όσον αφορά το πρώτο σημάδι, βλέπουμε ότι ακόμη δεν συνήχθησαν στην Παλαιστίνη όλοι οι Εβραίοι. Εκεί είναι το όρος των ελαιών. Εκεί πήγαινε ο Κύριος και προσευχόταν. Εκεί έγινε η φοβερά προσευχή εκεί και η προδοσία. Απ' εκεί ανελήφθη ο Κύριος. Εκεί ήτο ο ναός της Αναλήψεως, τον οποίο είχε κτίσει η αγία Ελένη. Όταν πήγαν οι Αγαρηνοί, διέδωσαν τις ασυναρτησίες τους. Μου έρχονται τώρα στο νου να σάς πω υπό μορφήν ερωτημάτων τα εξής: Οι πεθαμένοι τρώνε; Ασφαλώς όχι. Μήπως πίνουν; Όχι βέβαια. Πορνεύουν οι πεθαμένοι; Έ, όχι! Κι -όμως αυτά διακηρύσσουν! Μάλιστα. Μα και στο κουνούπι να τα πεις θα σε πει... άλογο!

          ΣΥΓΧΙΣΗ

M.M.: - Μέσα στο πλαίσιο, γέροντα της αποστασίας της εποχής μας, γίνεται πολύς λόγος για την έλευση τού αντίχριστου. Υπάρχει μια σύγχιση στον κόσμο...
A.A.: - Μα εκεί σε πηγαίνω σκαλί-σκαλί. Διότι δεν μπορούμε να ανεβούμε από το κάτω-κάτω σκαλί κατευθείαν στο πάνω-πάνω!
M.M.: - Κι εδώ που είστε εσείς είναι πολύ ψηλά από τη θάλασσα.

A.A.: - Λοιπόν, βλέπετε το ένα σημάδι που μας έδωσε ο άγιος Ιππόλυτος το 170 μ.Χ. Ακούστε τώρα και το δεύτερο: Λέει: Καθώς ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός ο Υιός τού Θεού και Θεός ήγειρε τον ναόν τού σώματος -ανεστήθη από των νεκρών- ούτω και ο αντίχριστος θα ανεγείρει τον κατεδαφισθέντα ναόν τού Σολομώντος. Και άλλα... Λοιπόν, άμα δείτε ότι χτίζεται ο ναός τού Σολομώντος, αυτό είναι το τελευταίο σημάδι. Τότε ο αντίχριστος θα είναι τριάντα χρονών, όσον ο Κύριος όταν άρχισε τη δημόσια δράση Του. Θα προηγηθεί βέβαια ο πόλεμος, ώστε όπως λέγει ο Ιεζεκιήλ- τα όρη θα ανατραπούν, τα κτίρια θα πέσουν μαζί τους και το τέμενος τού Ομάρ. Αφού πέσουν όλα αυτά, θα δοθεί η ευκαιρία στους Εβραίους να κτίσουν τον ναό τού Σολομώντος. Ο αντίχριστος:Ενώχ και ο προφήτης Ηλίας. Τότε λοιπόν ο αντίχριστος θα αποκτείνει εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες -από τις δώδεκα φυλές τού Ισραήλ, δώδεκα χιλιάδες- μάλιστα. Με εννοήσατε; Ε, τότε θα κατέβει ο Κύριος, όπως λέει καθαρά το ευαγγέλιο επί νεφέλης. Θα προπορευθεί το σημείο τού Υιού τού Ανθρώπου και θα γίνει η παγκόσμια Κρίση. Στην Παλαιστίνη, στην Ανάληψη, λένε οι άγγελοι στους αποστόλους: Τί Βλέπετε, άνδρες Γαλιλαίοι, στον Ουρανό; Ούτος ο Ιησούς, ο αφ' υμών αναληφθείς εις τους Ουρανούς, ούτος ελεύσεται πάλιν καθ' ον τρόπον εθεάσασθε αυτόν ανερχόμενον εις τους Ουρανούς. Ακούτε τι μας λένε; Εννοήσατε; θα τον πάρουν ως Βασιλέα και θα κηρύξει τον εαυτό του μέσα σ' αυτόν τον ναό τού Σολομώντος, -όπως λέγει ο απόστολος Παύλος στη Β' προς Θεσσαλονικείς επιστολή του. Θα πει ότι αυτός είναι Θεός. Θα υψώσει εαυτόν υπέρ πάν σέβασμα. Αφού κηρύξει τον εαυτό του Θεό, ο αντίχριστος τότε θα έλθουν ο δίκαιος
Ο Κύριος λέει: Εάν σάς είπωσι εν τη ερήμω μη εξέλθητε και εάν σάς είπωσι εν τοις ταμιείοις μη εισέλθητε καθ' όσον η αστραπή άρχεται από ανατολών έως δυσμών έτσι και η παρουσία τού Υιού τού Θεού θα είναι φανερή παντού. Τότε κατά τον προφήτη θα μαζευτούν πάντα τα έθνη εις την κοιλάδα τού Ιωσαφάτ. Εκεί θα είναι οι άνθρωποι όλοι και ο Κύριος θα κατεβεί εκεί απ' που αναλήφθηκε. Εκεί θα γίνει η Κρίσις. Από τον θρόνο τού Υιού τού Ανθρώπου θα εξέλθει ο πύρινος ποταμός και θα μαζέψει -όλους τους... ομοίους μου! Θα μας τραβήξει στη νεκρά θάλασσα και από εκεί στην καρδιά της γης. Τους καλούς θα τους βάλει στη Βασιλεία του, λέγοντας τους: Δεύτε οι ευλογημένοι τού Πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν Βασιλείαν από καταβολής κόσμου.... Καταλάβετε; Πριν δημιουργήσει τον κόσμο δημιούργησε τον Παράδεισο για το άνθρωπο! Αλλού λέγει: Εν τω οίκω τού Πατρός μου μοναί πολλαί εισί. Ο καθένας μας κατά τα έργα και την κατάστασή του θα πάμε. Καταλάβατε; Για δε την κόλαση τι λέγει: Πορεύεσθε απ' εμού οι κατηραμένοι εις το πυρ το εξώτερον το ητοιμασμένον τω διαβόλω και τοις αγγέλοις αυτού. Τους ανθρώπους μας έκανε ο Θεός αυτεξούσιους. Το αυτεξούσιον είναι η θέληση μας. Με εννοήσατε; Αυτό μας μένει. Γι' άλλα, τίποτε. Άμα θέλουμε πάμε ή στη Βασιλεία των ουρανών ή στο σκότος τού διαβόλου Είναι δικό μας ζήτημα το που θα πάμε. Γι' αυτό σάς λέγω, αν αγαπούμε τον εαυτό μας να κοιτάξουμε την ψυχή μας, διότι αυτός είναι ο εαυτός μας. Με εννοήσατε; Το δε σώμα είναι ένδυμα της ψυχής. Είναι κι εργαλείο της ψυχής για να κάνει τας αρετάς. Γι' αυτό ας προσέξουμε. Καταλάβατε;

egolpion.com

Αγίου Εφραίμ του Σύρου – Παραινέσεις

Αγίου Εφραίμ του Σύρου – Παραινέσεις

28 Ιανουαρίου, 2010 — vatopaidifriend1

Αγ. Εφραίμ ο Σύρος, Τοιχογραφία Καθολικού Ι.Μ. Διονυσίου 16ος αι.

«Μη ντραπούμε λοιπόν, να ονομασθούμε υποκριτές από εκείνους που παραβαίνουν τον νόμο του Κυρίου!».

Αδελφοί, αν κάποτε συμβεί να μας εξευτελίσουν για κάποια αγαθή πράξη, ας μην ντραπούμε για τον εξευτελισμό που άδικα έγινε σ’ εμάς από τους ανθρώπους, και κάνουμε αυτά που δεν πρέπει. Διότι είναι γραμμένο· «Λαέ μου, που στην καρδιά σου υπάρχει ο νόμος μου, μη φοβάσθε τον εξευτελισμό των ανθρώπων, και μη λυγίζετε από την καταφρόνηση τους^- διότι αυτά θα παλιώσουν, όπως το ένδυμα από την πολυκαιρία, και θα καταστραφούν, όπως το μαλλί από το σκόρο· η δικαιοσύνη μου όμως μένει στον αιώνα, και η σωτηρία μου στις γενεές των γενεών». Και επίσης λέει· «Εγώ δεν δείχνω ανυπακοή, ούτε αντιμιλώ. Άφησα τα νώτα μου να τα μαστιγώσουν, και τα σαγόνια μου να τα ραπίσουν, και το πρόσωπο μου δεν το έστρεψα για να αποφύγω την ντροπή των εμπτυσμών. Αλλά ο Κύριος στάθηκε βοηθός μου. Γι’ αυτό δεν κυριεύθηκα από ντροπή, αλλά απεναντίας κράτησα το πρόσωπό μου σαν ακλόνητο βράχο, και ήξερα ότι δε θα ντροπιαστώ».

Γι’ αυτό και εμείς, αγαπητοί, και αν ακόμη βριζόμαστε, ή χλευαζόμαστε, ή παθαίνουμε κάποιο άλλο κακό από τους ανθρώπους, εξαιτίας του καλού, ας μη δειλιάσουμε, ούτε να εγκαταλείψουμε τον ίσιο δρόμο, σύμφωνα με τον Προφήτη που λέει· «Αν παραταχθεί εναντίον μου ένα ολόκληρο στράτευμα, δε θα φοβηθεί η καρδιά μου». Και πάλι λέει· «Υπερήφανοι άνθρωποι καταπατούσαν ασύστολα το νόμο σου, εγώ όμως δεν απομακρύνθηκα από αυτόν». Και σε άλλο σημείο· «Για χάρη σου υπομένω εξευτελισμούς, και σκέπασε η ντροπή το πρόσωπο μου».

Λέει επίσης και ο Σωτήρας· «Είστε μακάριοι, όταν σας εξευτελίσουν και σας καταδιώξουν».

Μη ντραπούμε λοιπόν , αγαπητοί, να ονομασθούμε υποκριτές από εκείνους που παραβαίνουν τις εντολές του Κυρίου. Διότι είναι φανερό ότι αυτοί δε μας θυμίζουν την υποκρισία για τη διόρθωσή μας, αλλά για να ντραπούμε τους εξευτελισμούς τους και να αποκτήσουμε απαιδευσιά· διότι τους απαίδευτους τους συναντά ο θάνατος, σύμφωνα με τη Γραφή. Λέει επίσης και σε άλλο σημείο· «Αν η καρδιά μας δε μας κατακρίνει, έχουμε παρρησία προς τον Θεό». Και «Αν σας εξευτελίζουν για το όνομα του Θεού, είστε μακάριοι, διότι το ένδοξο και θείο Πνεύμα αναπαύεται σ’ εσάς. Κανείς από σας να μην υποφέρει τιμωρίες, επειδή είναι φονιάς και κλέφτης· αν όμως υποφέρει τιμωρίες, επειδή είναι Χριστιανός, ας μην ντρέπεται, αλλά να δοξάζει τον Θεό γι’ αυτό το όνομα. Και αν ο δίκαιος με δυσκολία σώζεται, τί θα συμβεί με τον ασεβή και αμαρτωλό;».

Ας αποφεύγουμε λοιπόν την παρρησία και το γέλιο διότι αυτά καταστρέφουν την ψυχή. Γι’ αυτό η Γραφή λέει· «Είναι μακάριος ο άνθρωπος που από ευλάβεια φοβάται πάντοτε μήπως αμαρτήσει». Ας αποφεύγουμε και τους γελωτοποιούς και απρόσεκτους ανθρώπους. Διότι λέει· «Τί κοινό μπορεί να έχει ο πιστός με τον άπιστο; Ή ποιά η επικοινωνία του Χριστού με τον Βελίαρ;».

Έλεγε ο αββάς Ιωάννης ο Κολοβός στο μαθητή του· «Παιδί μου, ας τιμήσουμε τον ένα, και όλοι θα μας τιμούν αν όμως καταφρονήσουμε τον ένα, ο οποίος είναι ο Θεός, θα μας καταφρονούν όλοι, και θα βαδίζουμε στην απώλεια».

Διηγήθηκε κάποιος από τους πατέρες για τον αββά Θεόδωρο της Φέρμης, ότι «ήρθα κάποτε το δειλινό σ’ αυτόν, την εποχή του θέρους, και τον βρήκα να φορά σχισμένο ζωστικό , και το στήθος του να είναι γυμνό, και το κουκούλι του ριγμένο μπροστά. Και ενώ συζητούσαμε, να, ήρθε κάποιος κόμης να τον δει. Και καθώς χτύπησε την πόρτα, βγήκε ο γέροντας να ανοίξει· και αφοί τον υποδέχθηκε, κάθισε στην πόρτα μαζί με τον επισκέπτη, και μιλούσε μαζί του· εγώ όμως πήρα ένα κομμάτι ρούχο και σκέπασα τους ώμους του. Αλλά ο γέροντας το έπιασε με το χέρι του και το έριξε κάτω. Και μόλις έφυγε ο κόμης, του είπα· αββά, γιατί το έκανες αυτό; Ήρθε ο άνθρωπος να ωφεληθεί και όχι να σκανδαλισθεί». Και μου αποκρίθηκε ο γέροντας^- «Τί μου λες, αββά; Ακόμη πρέπει να είμαστε δούλοι στους ανθρώπους; Κάναμε αυτό που χρειαζόταν, και πέρασε. Όποιος λοιπόν θέλει να ωφεληθεί, ας ωφεληθεί, και όποιος θέλει να σκανδαλισθεί, ας σκανδαλισθεί· εγώ όμως όπως θα βρεθώ, έτσι θα υποδέχομαι τους ανθρώπους». Παράγγειλε μάλιστα και στο μαθητή του, ώστε αν κανείς έρθει, θέλοντας να δει τον γέροντα, να μην του πει τίποτε το ανθρώπινο, δηλαδή να μην του πει ψέμα που λέγεται για ανθρωπαρέσκεια αλλά, αν ο γέροντας τρώει, να πει στον επισκέπτη ότι τρώει, και αν κοιμάται, να πει ότι κοιμάται». Τόσο πολύ μίσησε ο γέροντας την ανθρώπινη δόξα! Εμείς όμως, ως αδύνατοι άνθρωποι, δεν μπορούμε να μιμηθούμε τελείως αύτη την αξιοθαύμαστη εργασία του γέροντα, και να πατήσουμε έτσι την ανθρωπα­ρέσκεια, αλλά τουλάχιστον ας αποστραφούμε αυτά με τα οποία μολύνουμε την ίδια τη συνείδησή μας, και ας μη γίνουμε εχθροί του Θεού με το να αρέσουμε στους ανθρώπους.

(«Οσίου Εφραίμ του Σύρου, Έργα». Τόμος ΣΤ΄. Αποσπάσματα παραινέσεων, σ. 257)

Το χαμόγελο του μακαριστού Γέροντος Ιωσήφ του Βατοπαιδινού

Το χαμόγελο του μακαριστού Γέροντος Ιωσήφ του Βατοπαιδινού

25 Ιουλίου, 2009 — vatopaidifriend3
VatopaidiFriend: Σχετικά με το «Χαμόγελο του Γέροντος Ιωσήφ», το υπερφυσικό αυτό φαινόμενο που συνέβη μετά την κοίμηση του μακαριστού Γέροντα έχουν σταλεί στην ιστοσελίδα μας αρκετά μηνύματα/επιστολές. Θα δημοσιεύσουμε κάποια από αυτά όχι για κάποιο άλλο λόγο, αλλά γιατί ακόμη σε κάποια blogs υπάρχουν κάποιοι που γράφουν ανοησίες σχετικά με αυτό το οφθαλμοφανές γεγονός.
του πρωτοπρεσβύτερου π. Βαρθολομαίου (Αθανασίου) Αρσενίου
Κίνητρο για τη συγγραφή αυτού του γράμματος αποτέλεσαν σχόλια που έφθασαν στα αφτιά μου σχετικά με το γαλήνιο χαμόγελο στο πρόσωπο του πολυαγαπημένου μου μακαριστού Γέροντος Ιωσήφ του Βατοπαιδινού, όπως απεικονίζεται στη παραπάνω φωτογραφία που έκανε το γύρο του κόσμου μέσω του διαδικτύου. Τα σχόλια αυτά έχουν ως κεντρικό σημείο ότι το πρόσωπο του Γέροντος αλλοιώθηκε μετά την κοίμησή του από ανθρώπινη παρέμβαση. Για το ζήτημα αυτό θα ήθελα να αναπτύξω πολύ σύντομα τις σκέψεις μου, όπως αυτές εκπορεύονται από την τριπλή μου ιδιότητα, του ιατρού, του νομικού και του Πρωτοπρεσβυτέρου.
Πρώτα θα σας μιλήσω ως ιατρός, αναφέροντας λίγη γνώση για να στοιχειοθετήσω την άποψή μου. Στο νεκρό, μόλις η καρδιά σταματήσει να κτυπά… το αίμα αρχίζει να συλλέγεται στα σημεία του σώματος που βρίσκονται πλησιέστερα προς το έδαφος, συνήθως στη ράχη και στους γλουτούς όταν το σώμα κείται ανάσκελα (livor mortis). Το δέρμα φυσιολογικά έχει ρόδινο χρώμα εξαιτίας του φορτωμένου με οξυγόνο αίματος που κινείται μέσα στα τριχοειδή της επιδερμίδας. Μέσα σε λεπτά μετά από τον θάνατο, το χρώμα του δέρματος του προσώπου αλλοιώνεται τόσο από την έλλειψη οξυγόνου όσο και από την μετακίνησή του με τη βαρύτητα. Το δέρμα, χωρίς να υπόκειται πλέον σε μυικό έλεγχο, ενδίδει στη βαρύτητα σχηματίζοντας νέα σχήματα, τονίζοντας προεξέχοντα οστά ακόμη πρισσότερο. Τη στιγμή του θανάτου οι μύες χαλαρώνουν πλήρως. Αυτή είναι μία κατάσταση που ονομάζεται πρωτοπαθής χάλαση (primary flaccidity). Στη συνέχεια οι μύες γίνονται άκαμπτοι, ίσως εξαιτίας της θρόμβωσης των πρωτεϊνών των μυών, και σε 2 με 6 ώρες μετά από τον θάνατο επέρχεται η νεκρική ακαμψία (rigor mortis), η οποία προσβάλλει όλους τους μύες του σώματος, ξεκινώντας από το πρόσωπο1.
Το πρόσωπο ενός πεθαμένου διαφέρει από εκείνο ενός ζωντανού από την απώλεια της κινητικότητάς του, από την αμετάβλητη έκφρασή του… Οι μύες δεν έχουν πλέον τη δύναμη να κλείσουν σφικτά την σιαγώνα, το στόμα μπορεί να παραμένει ανοικτό… Ειρηνικός ή βίαιος, με ή χωρίς παραμορφώσεις του προσώπου, ο θάνατος προσδίδει τη δική του ιδιόμορφη/παράδοξη αξιοπρέπεια στο πρόσωπο2.
Παρατηρώντας ιατρικά το πρόσωπο του μακαριστού Γέροντος εστιάζομαι στα εξής στοιχεία. Πρώτον, αν και η φωτογραφία είναι τραβηγμένη πολλές ώρες μετά, το δέρμα παραμένει ροδαλό και στιλπνό, χωρίς να εμφανίζει καμία ένδειξη απομάκρυνσης του αίματος από αυτό. Δεύτερον, το σχήμα και τα χαρακτηριστικά του προσώπου, που διαμορφώνονται από την επενέργεια των πολυάριθμων μυών του, παραμένουν αναλλοίωτα, ωσάν αυτοί να λειτουργούν όπως όταν ήταν στη ζωή, χωρίς καμία ένδειξη χάλασής τους, χωρίς καμία επίδραση της βαρύτητας. Όποιος γνώρισε από κοντά τον Γέροντα θυμάται πολύ καλά το γαλήνιο χαμόγελό του, το οποίο είναι αποτυπωμένο χωρίς καμιά παραλλαγή στην φωτογραφία αυτή.
Στη συνέχεια θα σας μιλήσω ως νομικός. Κατά τη διαβίωσή μου στο Λονδίνο έμαθα πολύ καλά την καθομιλούμενη καθημερινή αγγλική γλώσσα. Σε αυτήν, υπάρχει μία σύνθετη λέξη, η “deadpan”. Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1920 και προέρχεται από δύο λέξεις, τη λέξη “dead” (σημαίνει πεθαμένος) και τη λέξη “pan” (σημαίνει πρόσωπο στην καθομιλούμενη). Η μετάφραση αυτής της λέξης είναι: ανέκφραστος, αγέλαστος, και χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει ένα πρόσωπο ή μία έκφραση προσώπου που δεν απεικονίζει κανένα συναίσθημα, καμιά ζωντάνια. Η λαϊκή σοφία μέσα από αιώνες παρατήρησης έχει αποτυπώσει στη γλώσσα του το ανέκφραστο νεκρικό προσωπείο. Εάν υπήρχε τρόπος αλλοίωσης των χαρακτηριστικών του νεκρού, να είστε σίγουροι ότι θα τον είχαν ανακαλύψει πρώτοι απ’ όλους οι εύποροι κάθε κοινωνίας και θα τον εφάρμοζαν στους εκλιπώντες αγαπημένους τους για να αμβλύνουν τα αισθήματα θλίψης τους. Αυτό όμως δεν παρατηρείται σήμερα πουθενά! Επιπλέον, αφού συνομίλησα τηλεφωνικώς με μερικούς ειδικούς του μακιγιάζ, αποκόμισα τα εξής στοιχεία. Το πρόσωπο ενός ανθρώπου μπορεί όντως να αλλοιωθεί με οποιαδήποτε έκφραση επιθυμούμε. Αυτό το είδος του επαγγελματικού μακιγιάζ είναι πανάκριβο, εφαρμόζεται στο Χόλλυγουντ και αλλού στους ηθοποιούς (κάνοντάς τους τέρατα κλπ). Έχει όμως ένα μειονέκτημα. Όσο αληθινό κι εάν φαίνεται στον θεατή αυτό το μακιγιάζ μέσα από τη μικρή ή τη μεγάλη οθόνη, εάν παρατηρήσει κανείς το πρόσωπο από κοντά, θα διαπιστώσει πολύ εύκολα τα πρόσθετα τμήματα που επικόλλησαν στο αρχικό πρόσωπο για να αλλοιώσουν τα χαρακτηριστικά του. Σε πλήρη αντίθεση, η εξόδιος ακολουθία του μακαριστού Γέροντος έγινε ενώπιον εκατοντάδων Χριστιανών, οι οποίοι είχαν την ευλογία να ασπαστούν για τελευταία φορά το Γέροντα που τόσο αγάπησαν από απόσταση λίγων μόνο εκατοστών!
Τελευταίες και όχι λιγότερο σημαντικές άφησα τις σκέψεις μου ως Πρωτοπρεσβύτερος. Κατά τη δισχιλιετή πορεία του Χριστιανισμού ο Πανάγαθος και Φιλέσπλαχνος Θεός, προς ενίσχυση των πιστών Του παιδιών, φανέρωσε πολλές φορές θαυμαστά σημεία κατά την κοίμηση πολλών ενάρετων λαϊκών και κληρικών (πλήρης απουσία νεκρικής ακαμψίας, γαλήνια ή/και χαμογελαστή έκφραση, μυρόβλυση, κ.ά). Αυτά τα σημεία αποτελούν την πρώτη προϋπόθεση για την αγιοποίηση αυτού του προσώπου, πολλά πολλά χρόνια αργότερα, αφού προηγηθούν θαύματα, που θα το εδραιώσουν στην πίστη και στη συνείδηση των πιστών. Στους αιώνες αυτούς εμφανίστηκαν πολλοί κακοήθεις που προσπάθησαν να σπείρουν το δαιμόνιο της αμφιβολίας μέσα στις ψυχές των πιστών για τους αγίους τους. Οι σκοποί όλων αυτών ήταν ποταποί και σκαιώδεις, αντιμαχόμενοι πλήρως το Πανάγιο Πνεύμα που ενεργεί πάντοτε προς το συμφέρον του πιστού! Η ζώσα Εκκλησία, ως φιλόστοργος μητέρα που είναι, θα τους εντοπίσει και θα τους απομονώσει, τιμώντας και δοξάζοντας αυτούς αυτούς που αντιδοξάζει ο ίδιο ο Θεός.
Ευχαριστώντας για τον χρόνο σας, εξαιτούμαι τις πρεσβείες του μακαριστού πολυαγαπημένου μας Γέροντος Ιωσήφ του Βατοπαιδινού.
Ο ελάχιστος
Πρωτοπρεσβύτερος π. Βαρθολομαίος (Αθανάσιος) Αρσενίου
Νομικός, π. Μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσ/νίκης, Ιατρός, τ. Επιμελητής Ε.Σ.Υ., Μέλος του Ιατρικού Συλλόγου Θεσ/νίκης, Εξειδικευθείς στις Άνοιες-Νόσο Alzheimer, στον Χρόνιο Νευροπαθητικό Πόνο, Βελονιστής, Υψηλό Μέλος της Βρετανικής Ιατρικής Εταιρείας (BMAS-ICMART)
Σημειώσεις:
1. Περιληπτική γνώση από βιβλία Ιατρικής.
2. Από το βιβλίο «Το Ανθρώπινο Πρόσωπο» ["The Human Face"] του John Brophy, έκδοση Kessinger Publishing, LLC του 2005 [ISBN-13: 9780548069486], εμπεριέχει 15 χρόνια έρευνας που συγραφέα. Έχει χαρακτηριστεί ωσ το πρώτο σοβαρό βιβλίο στον τομέα του που ασχολείται αποκλειστικά με το ανθρώπινο πρόσωπο.

Γέροντας Παισιος(Αγιορειτης)

Γέροντας Παισιος(Αγιορειτης)

- Γέροντα, πώς τα βλέπετε τα πράγματα;

- Εσείς πώς τα βλέπετε;

- Εμείς τι να πούμε, Γέροντα; Εσείς να μας λέγατε.

- Ή ησυχία πού επικρατεί με ανησυχεί. Κάτι ετοιμάζεται. Δεν έχουμε καταλάβει καλά σε τι χρόνια ζούμε ούτε σκεφτόμαστε ότι θα πεθάνουμε.

Δεν ξέρω τι θα γίνει" πολύ δύσκολη κατάσταση! Ή τύχη τού κόσμου κρέμεται από τα χέρια μερικών, άλλα ακόμη ό Θεός κρατά φρένο.

Χρειάζεται να κάνουμε πολλή προσευχή με πόνο, για να βάλει ό Θεός το χέρι Του.

Να το πάρουμε στα ζεστά και να ζήσουμε πνευματικά. Είναι πολύ δύσκολα τα χρόνια.

Έχει πέσει πολλή στάχτη, σαβούρα, αδιαφορία. Θέλει πολύ φύσημα, για να φύγει.

Οι παλιοί έλεγαν ότι θα έρθει ώρα πού θα κλωτσήσουν οι άνθρωποι. Πετάνε τους φράκτες, δεν υπολογίζουν τίποτε. Είναι φοβερό! Έγινε μία βαβυλώνια.

Να κάνουμε προσευχή να βγουν οι άνθρωποι από αυτήν την βαβυλώνια. Διαβάστε την προσευχή των Τριών Παίδων (1), να δείτε με πόση ταπείνωση προσεύχονταν και τον 82° Ψαλμό: « Ό Θεός, τις όμοιωθήσεταί σοι, μή σιγήσης...».

Αυτό πρέπει να γίνει, αλλιώς δεν γίνεται χωριό. Θέλει θεϊκή επέμβαση. Μπαίνουν μερικές αρρώστιες ευρωπαϊκές και προχωρούν όλο προς το χειρότερο.

Μου είπε ένας Κύπριος οικογενειάρχης πού μένει στην Αγγλία: «Κινδυνεύουμε πνευματικά. Πρέπει να φύγω από την Αγγλία οικογενειακώς».

Βλέπεις εκεί ό πατέρας να παίρνει την κόρη, ή μάνα τον γιό. Όλους τους στεφανώνουν, όλους τους ευλογούν. Κάτι πράγματα..., ντρέπομαι να τα πω.

Και εμείς κοιμόμαστε με τα τσαρούχια. Δεν λέω να πάρουμε πλακάτ, αλλά να στρέψουμε την προσοχή μας στον μεγάλο κίνδυνο πού περιμένουμε και να υψώνουμε τα χέρια στον Θεό.

Να κοιτάξουμε πώς να αμυνθούμε κατά του κακού. Χρειάζεται να κρατάμε λίγο φρένο, γιατί όλα πάνε να τα ισοπεδώσουν.

Τώρα είναι να λέει κανείς το ψαλμικό: «Θοϋ τους άρχοντας αυτών ως τον Ώρήβ και Ζήβ καί Ζεβεέ καί Σαλμανά..., οϊτινες είπαν κληρονομήσωμεν έαυτοϊς τό άγιαστήρων τού Θεού» (2).

Σύγχυση μεγάλη υπάρχει. Μύλος γίνεται" είναι ζαλισμένοι οι άνθρωποι.

Ό κόσμος είναι όπως οι μέλισσες. Αν χτυπήσεις την κυψέλη, οι μέλισσες βγαίνουν έξω και αρχίζουν «βούου...» και γυρίζουν γύρω από την κυψέλη αναστατωμένες.

Ύστερα ή κατεύθυνση τους θα εξαρτηθεί από τον άνεμο πού θα φυσήξει. Αν φυσήξει βοριάς, θα πάνε μέσα. Αν φυσήξει νοτιάς, θα φύγουν.

Έτσι και τον κόσμο τον φυσάει... «Εθνικός Βοριάς», «Εθνικός Νοτιάς», και είναι ό καημένος ζαλισμένος. Όμως, αν και γίνεται τέτοιο βράσιμο, νιώθω μέσα μου μία παρηγοριά,μία σιγουριά.

Μπορεί να ξεράθηκε ή ελιά, άλλα θα πετάξει νέα βλαστάρια. Υπάρχει μία μερίδα Χριστιανών, στους οποίους αναπαύεται ό Θεός.

Υπάρχουν ακόμη οι άνθρωποι τού Θεού, οι άνθρωποι της προσευχής, και ό Καλός Θεός μας ανέχεται, και πάλι θα οικονομήσει τα πράγματα. Αυτοί οι άνθρωποι της .προσευχής μάς δίνουν ελπίδα. Μή φοβάσθε.

Περάσαμε σαν έθνος τόσες μπόρες και δεν χαθήκαμε, και θα φοβηθούμε την θύελλα πού πάει να ξεσπάσει; Ούτε τώρα θα χαθούμε.

Ό Θεός μας αγαπά. Ό άνθρωπος έχει μέσα του κρυμμένη δύναμη για ώρα ανάγκης. Θα είναι λίγα τα δύσκολα χρόνια. Μία μπόρα θα είναι.

Δεν σάς τα λέω αυτά, για να φοβηθείτε, άλλα για να ξέρετε πού βρισκόμαστε.

Για μάς είναι μία μεγάλη ευκαιρία, είναι πανηγύρι οι δυσκολίες, το μαρτύριο.

Να είστε με τον Χριστό, να ζείτε σύμφωνα με τις εντολές Του και να προσεύχεσθε, για να έχετε θείες δυνάμεις και να μπορέσετε να αντιμετωπίσετε τις δυσκολίες.

Να αφήσετε τα πάθη, για να έρθει ή θεία Χάρις. Αυτό πού θα βοηθήσει πολύ είναι να μπει μέσα μας ή καλή ανησυχία: πού βρισκόμαστε, τι θα συναντήσουμε, για να λάβουμε τα μέτρα μας και να ετοιμασθούμε.

Ή ζωή μας να είναι πιο μετρημένη. Να ζούμε πιο πνευματικά. Να είμαστε πιο αγαπημένοι.

Να βοηθούμε τους πονεμένους, τους φτωχούς με αγάπη, με πόνο, με καλωσύνη. Να προσευχώμαστε να βγουν καλοί άνθρωποι.

{Γέροντας Παΐσιος}

Γέροντας Παισιος(Αγιορειτης)

Γέροντας Παισιος(Αγιορειτης)

- Γέροντα, πώς τα βλέπετε τα πράγματα;

- Εσείς πώς τα βλέπετε;

- Εμείς τι να πούμε, Γέροντα; Εσείς να μας λέγατε.

- Ή ησυχία πού επικρατεί με ανησυχεί. Κάτι ετοιμάζεται. Δεν έχουμε καταλάβει καλά σε τι χρόνια ζούμε ούτε σκεφτόμαστε ότι θα πεθάνουμε.

Δεν ξέρω τι θα γίνει" πολύ δύσκολη κατάσταση! Ή τύχη τού κόσμου κρέμεται από τα χέρια μερικών, άλλα ακόμη ό Θεός κρατά φρένο.

Χρειάζεται να κάνουμε πολλή προσευχή με πόνο, για να βάλει ό Θεός το χέρι Του.

Να το πάρουμε στα ζεστά και να ζήσουμε πνευματικά. Είναι πολύ δύσκολα τα χρόνια.

Έχει πέσει πολλή στάχτη, σαβούρα, αδιαφορία. Θέλει πολύ φύσημα, για να φύγει.

Οι παλιοί έλεγαν ότι θα έρθει ώρα πού θα κλωτσήσουν οι άνθρωποι. Πετάνε τους φράκτες, δεν υπολογίζουν τίποτε. Είναι φοβερό! Έγινε μία βαβυλώνια.

Να κάνουμε προσευχή να βγουν οι άνθρωποι από αυτήν την βαβυλώνια. Διαβάστε την προσευχή των Τριών Παίδων (1), να δείτε με πόση ταπείνωση προσεύχονταν και τον 82° Ψαλμό: « Ό Θεός, τις όμοιωθήσεταί σοι, μή σιγήσης...».

Αυτό πρέπει να γίνει, αλλιώς δεν γίνεται χωριό. Θέλει θεϊκή επέμβαση. Μπαίνουν μερικές αρρώστιες ευρωπαϊκές και προχωρούν όλο προς το χειρότερο.

Μου είπε ένας Κύπριος οικογενειάρχης πού μένει στην Αγγλία: «Κινδυνεύουμε πνευματικά. Πρέπει να φύγω από την Αγγλία οικογενειακώς».

Βλέπεις εκεί ό πατέρας να παίρνει την κόρη, ή μάνα τον γιό. Όλους τους στεφανώνουν, όλους τους ευλογούν. Κάτι πράγματα..., ντρέπομαι να τα πω.

Και εμείς κοιμόμαστε με τα τσαρούχια. Δεν λέω να πάρουμε πλακάτ, αλλά να στρέψουμε την προσοχή μας στον μεγάλο κίνδυνο πού περιμένουμε και να υψώνουμε τα χέρια στον Θεό.

Να κοιτάξουμε πώς να αμυνθούμε κατά του κακού. Χρειάζεται να κρατάμε λίγο φρένο, γιατί όλα πάνε να τα ισοπεδώσουν.

Τώρα είναι να λέει κανείς το ψαλμικό: «Θοϋ τους άρχοντας αυτών ως τον Ώρήβ και Ζήβ καί Ζεβεέ καί Σαλμανά..., οϊτινες είπαν κληρονομήσωμεν έαυτοϊς τό άγιαστήρων τού Θεού» (2).

Σύγχυση μεγάλη υπάρχει. Μύλος γίνεται" είναι ζαλισμένοι οι άνθρωποι.

Ό κόσμος είναι όπως οι μέλισσες. Αν χτυπήσεις την κυψέλη, οι μέλισσες βγαίνουν έξω και αρχίζουν «βούου...» και γυρίζουν γύρω από την κυψέλη αναστατωμένες.

Ύστερα ή κατεύθυνση τους θα εξαρτηθεί από τον άνεμο πού θα φυσήξει. Αν φυσήξει βοριάς, θα πάνε μέσα. Αν φυσήξει νοτιάς, θα φύγουν.

Έτσι και τον κόσμο τον φυσάει... «Εθνικός Βοριάς», «Εθνικός Νοτιάς», και είναι ό καημένος ζαλισμένος. Όμως, αν και γίνεται τέτοιο βράσιμο, νιώθω μέσα μου μία παρηγοριά,μία σιγουριά.

Μπορεί να ξεράθηκε ή ελιά, άλλα θα πετάξει νέα βλαστάρια. Υπάρχει μία μερίδα Χριστιανών, στους οποίους αναπαύεται ό Θεός.

Υπάρχουν ακόμη οι άνθρωποι τού Θεού, οι άνθρωποι της προσευχής, και ό Καλός Θεός μας ανέχεται, και πάλι θα οικονομήσει τα πράγματα. Αυτοί οι άνθρωποι της .προσευχής μάς δίνουν ελπίδα. Μή φοβάσθε.

Περάσαμε σαν έθνος τόσες μπόρες και δεν χαθήκαμε, και θα φοβηθούμε την θύελλα πού πάει να ξεσπάσει; Ούτε τώρα θα χαθούμε.

Ό Θεός μας αγαπά. Ό άνθρωπος έχει μέσα του κρυμμένη δύναμη για ώρα ανάγκης. Θα είναι λίγα τα δύσκολα χρόνια. Μία μπόρα θα είναι.

Δεν σάς τα λέω αυτά, για να φοβηθείτε, άλλα για να ξέρετε πού βρισκόμαστε.

Για μάς είναι μία μεγάλη ευκαιρία, είναι πανηγύρι οι δυσκολίες, το μαρτύριο.

Να είστε με τον Χριστό, να ζείτε σύμφωνα με τις εντολές Του και να προσεύχεσθε, για να έχετε θείες δυνάμεις και να μπορέσετε να αντιμετωπίσετε τις δυσκολίες.

Να αφήσετε τα πάθη, για να έρθει ή θεία Χάρις. Αυτό πού θα βοηθήσει πολύ είναι να μπει μέσα μας ή καλή ανησυχία: πού βρισκόμαστε, τι θα συναντήσουμε, για να λάβουμε τα μέτρα μας και να ετοιμασθούμε.

Ή ζωή μας να είναι πιο μετρημένη. Να ζούμε πιο πνευματικά. Να είμαστε πιο αγαπημένοι.

Να βοηθούμε τους πονεμένους, τους φτωχούς με αγάπη, με πόνο, με καλωσύνη. Να προσευχώμαστε να βγουν καλοί άνθρωποι.

{Γέροντας Παΐσιος}

Το γλυκύτατο εντρύφημα των Γερόντων(Γέρων Παισιος)

Το γλυκύτατο εντρύφημα των Γερόντων(Γέρων Παισιος)

Όταν μελετά κανείς το βίο και την πολιτεία του οσίου πατρός ημών Παϊσίου, Εφραίμ Κατουνακιώτη ή άλλων γεροντάδων του Αγίου Όρους έχει την αίσθηση ότι βλέπει το βιβλίο του Αγίου Ισαάκ του Σύρου , τον οποίο είχαν γλυκύτατο εντρύφημα , αχώριστον προσκέφαλον της πολυπαθούς ζωής και των πολυμόχθων αγώνων τους. Ολίγον προ της κοίμησης του Πατρός Παϊσίου τον επισκέφτηκε ο οσιολογιώτατος πατήρ Θεόκλητος Διονυσιάτης.

-                           Πες μου , πάτερ Παϊσιε, πώς αισθάνεσαι τώρα εν όψει του μεγάλου ταξιδιού για τους ουρανούς;

-                           Πάτερ Θεόκλητε, τι να σου πω; Εγώ ποτέ δεν εχόρεψα , αλλά να μπορούσα τώρα θα έστηνα ένα χορό και θα τραγουδούσα " Έχε γεια καημένε κόσμε ".

Τόση ήταν η αταραξία , η ειρήνη και η χαρά ενώπιον του θανάτου, παρ ' όλους τους πόνους , παρ ' όλη την φοβερή δύσπνοια που τον ταλαιπωρούσαν συνεχώς.

Εκεί στο Μοναστήρι της Σουρωτής όπου είχε εμπιστευθεί τα άγια λείψανα του οσίου πατρός Αρσενίου του Καππαδόκη του αναδόχου του, σε μια γωνιά όπισθεν του Ιερού Βήματος ετάφη και το Άγιον λείψανο του Γέροντα Παϊσίου κατά δική του επιθυμία , για να ευλογείται η  Θεσσαλονίκη και η Μακεδονία και να υμνείται η Ορθοδοξία και να δοξάζεται ο Θεός ο ενδοξαζόμενος εν τοις Αγίοις αυτού.

Πάνω στον τάφο του ζήτησε να γραφτεί το ακόλουθο ποίημα , το οποίο ο ίδιος εστιχούργησε:

Εδώ τελείωσε η ζωή

εδώ και η πνοή μου.

Εδώ το σώμα θα θαφτεί,

θα χαίρει και η ψυχή μου.

Εδώ ο Άγιός μου κατοικεί

αυτό είναι τιμή μου.

Πιστεύω αυτός θα λυπηθεί

την άθλια ψυχή μου.

Θα εύχεται στο Λυτρωτή

νάχω την Παναγιά μαζί μου.

Μακάριες και τρισμακάριες οι ψυχές που αξιώθηκαν να τολμήσουν και να γευθούν τέτοιες ουράνιες αναβάσεις. Μακάριος και συ Γέροντα Παϊσιε , πνευματικέ ορειβάτη , ψυχή που ανέβαινες " λευκανθισμένη " και μέσα στην ησυχία θηρευόσουνα τον Θεό. Οι ευχές σου ας μας συνοδεύουν και εμάς στον αγώνα της ζωής και πνευματικής τελειότητας . Ας μας ενδυναμώνουν ρακένδυτοι όντες, αφού « επτωχεύσαμεν σφόδρα ».

    Από το βιβλίο « Εμπειρίες από τον αμίλητο κόσμο του Άθω »

Νικολάου Ζαχαριάδη

Τόμος Α'

Πύργος Ηλείας -1998