Το φρικτόν τέλος των διωκτών της Εκκλησίας

Το φρικτόν τέλος των διωκτών της Εκκλησίας

«Παρέστησαν οι βασιλείς της γης, και οι άρχοντες συνήχθησαν επί το αυτό κατά του Κυρίου και κατά του Χριστού αυτού» (Ψαλμ. 22). Δηλ. παρεστάθηκαν απειλητικοί οι βασιλείς της γης και οι άρχοντες συγκεντρώθηκαν στον ίδιο τόπο εναντίον του Κυρίου και Θεού και εναντίον εκείνου, τον οποίον αυτός έχρισε Προφήτη και Αρχιερέα.

Το Αγιορείτικο Θυμίαμα είναι αυθεντικό μοναστηριακό προϊόν. Φτιάχνεται με προσωπική φροντίδα & προσευχή από κελλιώτες μοναχούς.
Αγοράστε το μοναδικό Αγιορείτικο Μοσχοθυμίαμα εδώ.

Τι είπε ο Κύριος στον Απ. Παύλο, που τον κατεδίωκε; «Σαούλ Σαούλ, τι με διώκεις; Σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν» (Πραξ. 9, 4). Δηλ. Σαούλ, Σαούλ, διατί με καταδιώκεις; Είναι σκληρό δια σε να κλωτσάς επάνω στα σιδερένια καρφιά των βουκέντρων. Λοιπόν όσο σκληρό είναι να κλωτσάς τα καρφιά τόσο πιο σκληρό είναι να καταδιώκης την Εκκλησία.

Πόσοι πολέμησαν με λύσσα την Εκκλησία. Πόσοι προσπάθησαν να καταποντίσουν το σκάφος της Εκκλησίας, πόσοι προσπάθησαν να αμφισβητήσουν την αλήθεια του Ευαγγελίου, αλλά «καγώ δε σοι λέγω ότι συ ει Πέτρος και επί ταύτη τη πέτρα οικοδομήσω μου την εκκλησίαν και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. 16, 18). Δηλαδή λέγει ο Κύριος στον Απ. Πέτρο «ότι επάνω στον βράχο της αληθινής πίστεως, που ωμολόγησες, γενόμενος με την ομολογία σου αυτή ο πρώτος λίθος της πνευματικής μου οικοδομής, θα οικοδομήσω την Εκκλησία μου, ο θάνατος δε και οι οργανωμένες δυνάμεις του κακού δεν θα υπερισχύσουν και δεν θα κατανικήσουν την Εκκλησία, η οποία θα είναι αιώνιος και αθάνατος.

Γνωρίζετε πόσοι τύραννοι σκληροί και απάνθρωποι πολέμησαν την Εκκλησία με φοβερά και ανείπωτα μαρτύρια; Αναρίθμητοι, με εκατομμύρια μάρτυρες. Ξέρετε πόσα χρόνια διήρκεσαν οι διωγμοί; Πάνω από οκτακόσια χρόνια. Γνωρίζετε με τι μανία και μίσος πολέμησαν τους χριστιανούς; Πόσα αίματα μαρτύρων χύθηκαν; Γνωρίζετε ποίοι είναι οι φοβερώτεροι διώκτες των χριστιανών; Δέκα οκτώ αναφέρει η ιστορία της Εκκλησίας μας. Ο Νέρων, ο Δομετιανός, ο Τραϊανός, ο Αντωνίνος, ο Μάρκος Αυρίλιος, ο Σεβήρος, ο Μαξιμίνος, ο Δέκιος, ο Αυρηλιανός, ο Διοκλητιανός, ο Μαξιμιανός, ο Γαλέριος, ο Μαξιμίνος, ο Λικίνιος, ο Ιουλιανός, ο Λέων ο Ίσαυρος, ο Κωνσταντίνος ο Κοπρώνυμος και ο Θεόφιλος. Γνωρίζετε το τέλος τους; Θλιβερό. Όμως οι μάρτυρες απολαμβάνουν τα αιώνια αγαθά. Πόσοι είναι οι μάρτυρες; «Τοιγαρούν και ημείς τοσούτον έχοντες περικείμενον ημίν νέφος μαρτύρων» (Εβρ. ιβ , 1).

Ενώ οι διώκτες που βρίσκονται; «απελεύσονται ούτοι εις κόλασιν αιώνιον» (Ματθ. κε, 46), «και βαλούσιν αυτούς εις την κάμινον του πυρός· εκεί έσται ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων» (Ματθ. ιγ , 42).

Ακούστε λοιπόν σημερινοί άρχοντες, που πολεμάτε την Εκκλησίαν του Χριστού, όλοι αυτοί αφανίσθηκαν, χάθηκαν, τα βασίλειά τους και το μνημόσυνο αυτών απώλετο μετ’ ήχου (ψαλμ. θ 7). Όμως οι χριστιανοί φονευόμενοι επλήθυναν, διωκόμενοι αυξήθηκαν, πολεμούμενοι εστερεώθησαν, πειραζόμενοι ελαμπρύνθησαν περισσότερο στην αρετή.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος στην Δ Ὁμιλία του «ΕΙΣ ΤΟ “ΙΔΟΝ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΚΑΘΗΜΕΝΟΝ…”» τονίζει:

«Από πόσους πολεμήθηκε η Εκκλησία, αλλά ποτέ δεν νικήθηκε; Πόσοι τύραννοι; Πόσοι στρατηγοί; Πόσοι βασιλείς; Άνθρωποι τιμώμενοι με λόγους, δυνατοί, την πολέμησαν τόσο πολύ, ενώ ακόμα ήταν πολύ νέα, αλλά δεν την ξερίζωσαν. Κι αυτοί βέβαια που την πολέμησαν, σιώπησαν και παραδόθηκαν στη λήθη, ενώ η Εκκλησία, αν και πολεμήθηκε, υψώνεται πάνω από τον ουρανό. Μη βλέπης, σε παρακαλώ ότι η Εκκλησία βρίσκεται στη γη, αλλά ότι η ζωή της είναι ουράνια. Από που είναι αυτό φανερό; Το αποδεικνύει η αφήγηση των γεγονότων. Πολεμήθηκαν έντεκα μαθητές και τους πολεμούσε ολόκληρη η οικουμένη, όμως αυτοί που πολεμήθηκαν νίκησαν, ενώ εκείνοι που τους πολέμησαν αφανίστηκαν. Τα πρόβατα νίκησαν τους λύκους. Είδες βοσκό να στέλνη τα πρόβατα ανάμεσα σε λύκους, ώστε ούτε με τη φυγή τους να μη μπορούν να σωθούν; Ποιός βοσκός το κάνει αυτό; Όμως ο Χριστός το έκανε (Ματθ. 10, 16), για να σου δείξη, ότι τα κατορθώματα δεν γίνονται με φυσική ακολουθία. Γιατί η Εκκλησία είναι ριζωμένη στον ουρανό».

Που είναι αυτοί «οι παντοδύναμοι» στην εποχή τους άρχοντες που πολέμησαν την Εκκλησία; «Έστι δίκης οφθαλμός, ος τα πανθ’ ορά». Γνωρίζετε το τέλος τους;

Ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς λέγει για το τέλος των κακών αρχόντων.

«Ο Καϊάφας, ο αρχηγός των αρχιερέων και αρχηγός των Φαρισαίων, ήταν ο βασικός κατήγορος και δικαστής του Χριστού. Αυτός ήταν, που πλήρωσε συκοφάντες και ψευδομάρτυρες εναντίον του Χριστού και στη συνέχεια υπήρξε μεγάλος κυνηγός των οπαδών του Χριστού. Σύμφωνα με την παράδοση, το νεκρό του σώμα δεν το δεχόταν ούτε το χώμα, ούτε το νερό. Οπουδήποτε και αν προσπάθησαν να το θάψουν δεν τα κατάφεραν! Το σώμα του έβγαινε έξω! Τελικά το σώμα του έφτασε στην Κρήτη και σε κάποια σπηλιά κάτω από τη γη, το σκέπασαν με πέτρες.

Τον αρχιερέα Άνναν τον ετύλιξαν γυμνό με ένα δέρμα νεαρού βοδιού και τον έβαλαν στον ήλιο καλοκαίρι και αφού ξεράθηκε το δέρμα από την υπερβολική καύση του ηλίου, έσφιξε με πίεση αυτόν και βγήκαν τα εντόσθια του και έτσι πικρά πέθανε.

Ο Πιλάτος ανακοίνωσε πως σύμφωνα με τους ρωμαϊκούς νόμους, ο Χριστός είναι αθώος. Παρ’ όλα αυτά όμως Τον παρέδωσε να Τον σταυρώσουν. Λίγο καιρό αργότερο, ο αυτοκράτορας Τιβέριος τον έρριξε από την εξουσία και τον οδήγησε στο δικαστήριο. Το δικαστήριο τον καταδίκασε σε εξορία στην Γαλλία. Εκεί ο Πιλάτος αφού έζησε άθλια τον εφόνευσε ο ίδιος ο αυτοκράτορας.

Ο βασιλιάς Ηρώδης ήταν ένας αιμοδιψής και αιμοβόρος βασιλιάς, τον οποίο ο Κύριος απεκάλεσε αλεπού. Ήταν αυτός που χλεύασε τον Κύριο, του φόρεσε χλαμύδα και τον παρέδωσε στον Πιλάτο. Μετά τον θάνατο του Χριστού και την Ανάστασή Του, ο Ηρώδης φυλάκισε και βασάνισε τους Αποστόλους. Θεωρούσε τον εαυτό του ως κάποια θεότητα και απαιτούσε να τον προσκυνούν, όταν τον βλέπανε. Κάποια φορά όμως, καθώς καθόταν στο θρόνο του, ντυμένος με όλη την πολυτέλεια, που μπορεί να ντυθή ένας αυτοκράτορας, Άγγελος Κυρίου τον χτύπησε με ξαφνική αρρώστια: γέμισε σκουλήκια και ξεψύχησε εν μέσω φρικτών πόνων (Πράξεις 12, 21, 23).

«Η Σαλώμη, η κόρη της Ηρωδιάδος περπατώντας σε κάποιο παγωμένο ποταμό, σχίσθηκε ο πάγος και το σώμα της βυθίστηκε και η κεφαλή της κόπηκε από τον πάγο καθώς αυτή ήταν η αιτία του αποκεφαλισμού του Προδρόμου.

Με τη φωτιά και με το σπαθί καταδίωξε τους χριστιανούς, ο αυτοκράτορας Νέρωνας. Όρισε θανατική ποινή στους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο, ενώ άλειφε τους χριστιανούς με πίσσα και τους έρριχνε στη φωτιά. Με προμελετημένη ενέργεια έκαψε την Ρώμη και για αυτό το έγκλημά του, κατηγόρησε τους χριστιανούς, για να έχη λόγο στη συνέχεια να τους κατατρέχη και να τους σκοτώνη. Όπως όμως ενήργησε, έτσι και τελείωσε. Στο τέλος αυτοκτόνησε.
Από αυτοκράτωρ έγινεν υπηρέτης

Ο αυτοκράτορας της Ρώμης ο Βαλεριανός, σκότωνε με σατανικό πάθος χριστιανούς. Η μανία του ήταν τόσο μεγάλη, που δεν χόρταινε να σκοτώνη όλο και περισσότερους. Αλλά δείτε πως τελείωσε. Στον πόλεμο με τους Πέρσες, ο Βαλεριανός αιχμαλωτίστηκε από τον Πέρση αυτοκράτορα Σαπώρη. Αυτός, όταν τον αιχμαλώτισε, δεν θέλησε αμέσως να τον εκτελέση, αλλά τον χρησιμοποιούσε ως στήριγμα για να ανεβαίνη στο άλογο.

Τυφλός και ραβδισμένος

Ο μοχθηρός βασανιστής των χριστιανών ο Μαξιμίνος, εκτέλεσε στην Αλεξάνδρεια τους δοξασμένους δούλους του Χριστού, τον Μηνά, τον Ερμογένη και τον Εύγραφο. Ο αυτοκράτορας αυτος ήταν διαβόητος για τους διωγμούς, που εξαπέλυσε εναντίον των χριστιανών. Κάποτε μπήκε στο πλοίο με συνοδεία δούλων του, για να φτάση στην Κωνσταντινούπολη. Στα ξαφνικά τα μάτια του τυφλώθηκαν και παρ’ όλο που και πριν ήταν τυφλός στην ψυχή, τυφλώθηκε και στα μάτια. Στη συνέχεια παραπονέθηκε στους δούλους του, πως κάποια αόρατα χέρια τον μαστίγωναν φριχτά.

«Νενίκηκάς με Ναζωραίε»

Έτσι φώναξε την ώρα που ψυχορραγούσε ετοιμοθάνατος, ο Ιουλιανός ο Παραβάτης. Βασάνισε και έχυσε πολύ αίμα δούλων του Χριστού, μετέτρεψε πολλές χριστιανικές εκκλησίες σε ειδωλολατρικές. Όταν κάποτε θέλησε να πάη στην Περσία να πολεμήση εναντίον των Περσών, πέρασε κοντά από την Καισάρεια. Εκεί φονεύθηκε με θαύμα του Αγίου Μερκουρίου.

Οι αυτοκράτορες, οι οποίοι ήσαν πολέμιοι των Αγίων εικόνων

Ο Κωνσταντίνος ο Κοπρώνυμος ο Ε καὶ ο Λέοντας ο Αρμένιος, βασάνισαν πληθώρα ανδρών και γυναικών, επειδή σέβονταν τις άγιες εικόνες. Ο Κοπρώνυμος, ενώ βρισκόταν σε ένα πλοίο, κατά την διάρκεια ενός πολέμου, γονάτισε σφαδάζοντας από πόνους και πέθανε. Αυτά ήταν τα πρώτα βασανιστήρια που έζησε, ενώ η συνέχεια των βασανιστηρίων του ακολούθησαν στην κόλαση που πήγε. Και ο φριχτός ο Λέοντας ο Αρμένιος, σκοτώθηκε από συνωμότες, την ημέρα των Χριστουγέννων.

Ο Θεόφιλος πόσους εβασάνισε; Όμως ήλθε σε τέτοια φρικτή ασθένεια, ώστε άνοιξε το στόμα του και εφαίνοντο όλα τα εντόσθιά του. Πέθανε με φρικτούς πόνους, αλλά μετανοημένος.

Όταν εξώρισαν τον Χρυσόστομον

Όταν οι δόλιοι άρχοντες εξόρισαν τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο από την Κωνσταντινούπολη, μακριά στην Αρμενία, έγινε φονικός σεισμός. Το ίδιο χρονικό διάστημα κάηκε ο καθεδρικός ναός της πόλης. Οι φλόγες της πυρκαγιάς, όμοιες με τεράστιες γλώσσες, σκέπασαν τα σπίτια όλων εκείνων, που εξόρισαν τον Άγιο. Κάηκαν και οι ίδιοι και τα σπίτια τους.

Η δε αυτοκράτειρα Ευδοξία πέθανε από βαρειά αρρώστια. Επί τριάντα χρόνια έτρεμε ο τάφος της, όσα χρόνια ο Άγιος ήταν στην εξορία.

Ακούστε άρχοντες, ο πόλεμος της συνειδήσεως για κάθε μας άδικη πράξη είναι μεγάλο μαρτύριο. Κάποτε ο Κώνστας Αυτοκράτορας της Κωνσταντινουπόλεως κυριευμένος από το «πνεύμα» της φιλαρχίας υποψιαζόταν ότι ο μικρότερος αδελφός του επιβουλευόταν την αυτοκρατορία του. Επίεσε λοιπόν τον αδελφό του να αφήση τα βασίλεια και να ιερωθή. Αλλά και πάλι μετά την χειροτονία του τον φοβόταν και μετά από λίγες ημέρες σαν άλλος Κάϊν τον θανάτωσε, για να βασιλεύη με ησυχία χωρίς φόβο.
Μα εκείνη την νύκτα μέσα στο βαθύ σκοτάδι εμφανίζεται ο αδικοφονευμένος αδελφός Θεοδόσιος, ενδεδυμένος την ιερατική στολή σαν Διάκονος και κρατώντας στο ένα του χέρι ένα ποτήρι γεμάτο αίμα που άγχνιζε του λέγει: «Αδελφέ, πιές. Είμαι ο αδελφός σου ο Θεοδόσιος που με φόνευσες». Τρόμαξε ο βασιλεύς και από το φόβο του έμεινε σαν νεκρός. Μετά σηκώνεται, πηγαίνει σε άλλο χώρο του παλατιού, στέκεται, παίρνει λίγη αναπνοή και πέφτει πάλι να κοιμηθή. Όμως πάλι το ίδιο φάντασμα με το ίδιο ποτήρι και με την ίδια φωνή: «αδελφέ, πιές». Κάθε βράδυ, που πήγαινε να κοιμηθή, ερχόταν ο αδελφός με τα ίδια λόγια: «αδελφέ, πιές». Δεν εύρισκε πουθενά ησυχία και αποφασίζει να πάη δια θαλάσσης από την Κωνσταντινούπολη στην Σικελία, μήπως και απαλλαχθή από αυτόν τον εφιάλτη. Όμως, παντού το ίδιο φάντασμα: «αδελφέ, πιές». Τελικά μετά από λίγο καιρό εφονεύθη μέσα στο λουτρό και έτσι τελείωσε και το πικρό του μαρτύριο του «αδελφέ, πιές» (Διδαχαί Ηλία Μηνιάτη, Εκδόσεις Φως).

Συνεχίζει ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς:
Τρελλάθηκε από το ανθρώπινον αίμα

Ο ηγέτης των Ρώσων αθέων, ο Λένιν, ο οποίος θα δώση λόγο μπροστά στο Δικαστήριο του Θεού για τα εκατομμύρια βασανισμένων και σφαγμένων Ρώσων ανδρών, γυναικών και παιδιών, δεν έμεινε ατιμώρητος ούτε σε αυτήν την ζωή. Πριν τον θάνατό του έχασε τα λογικά του και πέθανε τρελλός.

Ο δεύτερος μεγαλύτερος βασανιστής του ρωσικού χριστιανικού λαού, ήταν ο Τρότσκυ, του οποίου η κόρη αυτοκτόνησε. Λόγω των αμαρτιών του ο Τρότσκυ φοβόταν και κρυβόταν από τους ανθρώπους, σαν το φίδι που φεύγει και κρύβεται, όταν δαγκώση κάποιον. Ο τρίτος μεγάλος βασανιστής του πιστού Ρωσικού λαού, ήταν ο Στάλιν, του οποίου η γυναίκα, επίσης αυτοκτόνησε και αυτός δοκίμασε φοβερό θάνατο.

«Το σπίτι σας θα μείνη άδειο».

Αυτά τα προφητικά λόγια του Χριστού, έγιναν πραγματικότητα κατά γράμμα, επειδή δεν χάθηκαν και δεν καταστράφηκαν μόνον άνθρωποι και συγγενείς τους, αλλά χάθηκαν και καταστράφηκαν ολόκληρες αυτοκρατορίες και λαοί, που καταδίωξαν και βασάνισαν τους χριστιανούς. Αυτό έχει συμβή και με τον εβραϊκό λαό, ο οποίος διασκορπίστηκε σε όλο τον κόσμο, όπως και ο Μωυσής προφήτευσε. «Και θα σε διασκορπίση ο Κύριος σε όλα τα έθνη από τη μία πλευρά της γης μέχρι την άλλη» (Δευτερονόμιο 28, 64).

Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, η αυτοκρατορία της Βαβυλώνας και της Περσίας καταστράφηκαν. Όλες αυτές οι αυτοκρατορίες, φαινόταν στην εποχή τους δυνατές, σταθερές, ατσάλινες, αλλά η Αλήθεια ήταν πιο δυνατή από αυτές. Και όπως καταστράφηκαν και χάθηκαν οι παλιές αυτοκρατορίες που πολέμησαν εναντίον των Χριστιανών, έτσι χάθηκε και ο βίαιος μπολσεβικισμός της Ρωσίας. Έτσι θα χαθούν και όσες άλλες αυτοκρατορίες έχουν πνεύμα μοχθηρίας, μίσους και βίας.

Έλεγε ο μακαριστός π. Αυγουστίνος Καντιώτης το έτος 1969: «Αν είστε δειλοί, θα επικρατήσουν οι άθεοι και θα χάσουμε τα πάντα. Εάν φοβάσαι, δεν είσαι Χριστιανός. Χριστιανός και φόβος δεν συμβιβάζονται. Τι φοβάσαι; τους ανθρώπους, τον κόσμο, τον διάβολο, τον θάνατο; Ο Χριστιανός δεν φοβάται τίποτε, μόνο το Θεό φοβάται, και είνε σύντροφος των γενναίων μαχητών.
Εάν είστε δειλοί, να το θυμάστε και γράψατέ το…· θα επικρατήσουν οι άθεοι (αυτό δεν συμβαίνει σήμερα;). Εάν εμείς οι Χριστιανοί δεν ξυπνήσουμε και δεν γίνουμε ήρωες, θα χάσουμε και την πατρίδα και τα σπίτια και τα πάντα. Ανδρείοι να είστε και να κοιτάτε ψηλά, προς τον ουρανό».

Ένα συγκλονιστικό μάθημα ανδρείας μας έδωσε ο Μέγας Βασίλειος: Ο υπερήφανος Μόδεστος, ως εκπρόσωπος του αιρετικού αυτοκράτορα Ουάλη, απείλησε τον Μέγα Βασίλειο με δήμευση περιουσίας, εξορία, μαρτύριο, θάνατο. Κι ο Μέγας Βασίλειος του απάντησε…
– Με απειλείς με δήμευση της περιουσίας; Δεν έχω τίποτε άλλο παρά ένα τριμμένο ράσο και λίγα βιβλία. Θέλεις να με στείλης στην εξορία; «Του Κυρίου η γη και το πλήρωμα αυτής» (Ψαλ. κγ 1). Με απειλείς με μαρτύρια; Δεν θα προλάβης. Το σώμα μου είναι τόσο ασθενικό που δεν θα αντέξη. Θέλεις να με θανατώσης; Θα πάω συντομότερα στον ουρανό.

– Τέτοιες απαντήσεις δεν άκουσα από κανένα επίσκοπο, του είπε κατάπληκτος ο Μόδεστος.

Κι ο Μέγας Βασίλειος πρόσθεσε:

– Ίσως ως τώρα δεν συνάντησες αληθινό επίσκοπο.

Αλλά και ο Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος με θάρρος χωρίς φόβο έδωσε εντολή και έκλεισαν τις πόρτες της Εκκλησίας, ώστε να μη μπορή η βασίλισσα Ευδοξία να μπη μέσα. Όταν κάποιος φρουρός πήγε να κτυπήση την πόρτα ξεράθηκε το χέρι του. Βλέπουσα το θαύμα αυτό η Ευδοξία επέστρεψε φοβισμένη μήπως η οργή του Θεού πέση και σε αυτήν.
Οι πολιτικοί, έλεγε ο Άγιος Παΐσιος, θα μπορούσαν να κάνουν μεγάλο καλό στην Πατρίδα μας. Αλλά δυστυχώς την βύθισαν σε μεγάλη Κρίση.
Μη ξεχνάμε ότι και ακόμη μετά την επανάσταση του 1821 κινδυνεύσαμε από μόνοι μας να διαλύσουμε. Ένα δείγμα της αθλιότητος αυτής των τότε πολιτικών αρχόντων επηρεασμένων από τους ξένους μας δίνει ο στρατηγός Μακρυγιάννης στα απομνημονεύματά του.

«Μάθαινα από ανθρώπους τίμιους ότι η κατήχηση των ξένων αναντίον της θρησκείας μας προοδεύει. Τότε κάπνισαν τα μάτια μου. Πάγω εις τον κουμπάρο μου τον Κωλέτη, τον παίρνω σε μίαν κάμαρη, του λέγω πως ήρθε εις αυτείνη την πατρίδα, ξυπόλυτος, γυμνός. Οι άλλοι γιατροί οπού ρθαν φέραν κι ἀπὸ να γλυστήρι και γιατρικά και τήραγαν τους αστενείς· Εσύ, του είπα, ούτε αυτά ήφερες, ούτε αστενείς κύταξες. Ετιμήθης, δοξάστης από την πατρίδα σου. Γιόμωσες σταυρούς, χρήματα· –δεν μας αφίνεις πλέον ήσυχους να ζήσουμεν εδώ εις την ματοκυλισμένη μας πατρίδα με την θρησκεία μας, αλλά μας τζαλαπατάς και μας διαιρείς;»… «Γνωρίζομεν της ενέργειες της μυστικές των ξένων οπού εργάζονται δια την θρησκεία μας – θρησκείαν δεν αλλάζομεν εμείς, ούτε την πουλούμεν!» «Ελέγχοντας τους Μαυροκορδάτο και Μεταξά για τις αντιεθνικές και αντορθόδοξες πράξεις τους, ο Μακρυγιάννης, τους απειλεί με τη δικαιοσύνη του Θεού· «Όμως και σας (τους πολιτικούς) ο Θεός δε σας αφήνει. Ξέχωσαν τον Κωλέτη -ο οποίος πέθανε μέσα σε φρικτούς πόνους – άλυωτον δια να ιδή της πράξεις του της καλές… όταν κυβερνούσε με τόση αρετή και πατριωτισμόν, και την έφερε σ’ αυτείνη την άχλια κατάστασιν».

Κατόπιν ανεφώνησε «δυστυχισμένη Ελλάς, δυστυχισμένοι Έλληνες! Αναθεματισμένοι κυβερνήτες…» Και τότε έκαμα σύσταση σε πολλούς να παρακαλούν τον Θεό δια να κάμη το έλεος του να μας ενώση και να σώση την Πατρίδα μας και θρησκεία μας ότι η λευτεριά μας απεδίωξε από αυτά και εγίναμεν Σόδομα και Γόμορρα». Κατόπιν ύψωσε φωνή απέλπιδα και είπε: «Πατρίδα, Πατρίδα, ήσουνα άτυχη από ανθρώπους να σε κυβερνήσουν μόνο ο Θεός είναι ο μόνος αληθινός Κυβερνήτης».

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης λέγει για την διεφθαρμένη πολιτική (διότι υπήρχαν και άρχοντες, που εξασκούσαν θεάριστη πολιτική, όπως ο Αγ. Ιωάννης Βατάτζης, ο Μ. Θεοδόσιος, ο Ιουστινιανός, ο Καποδίστριας κ.α.), στο έργο του «Οι έμποροι των εθνών». Α τόμος σελ. 276. «Η γενεαλογία της πολιτικής είναι συνεχής και γνησία κατά τους προγόνους. Η αργία εγέννησε την πενία. Η πενία έτεκε την πείναν. Η πείνα παρήγαγε την όρεξιν. Η όρεξις εγέννησε την αυθαιρεσίαν. Η αυθαιρεσία εγέννησε την ληστείαν. Η ληστεία εγέννησε την πολιτικήν. Ιδού η αυθεντική καταγωγή του τέρατος τούτου. Τότε και τώρα, πάντοτε η αυτή. Τότε δια της βίας, τώρα δια του δόλου και δια της βίας. Πάντοτε αμετάβλητοι οι σχοινοβάται ούτοι οι Αθίγγανοι, οι γελωτοποιοί ούτοι πίθηκοι (καλώ δε ούτω τους λεγομένους πολιτικούς). Μαύροι χαλκείς κατασκευάζοντες δεσμά δια τους λαούς εν τη βαθυζόφω σκοτία του αιωνίου εργαστηρίου των».

Η κακή πολιτική έχει οδηγήσει την Χώρα σε μεγάλες συμφορές. Δυστυχώς και η έλλειψη Ποιμαντικής είναι και αυτή μία αιτία που έχει φέρει την Πατρίδα μας σε αυτή την κατάσταση.
Ποιμαίνουσα Εκκλησία ζητούμε. Λέγει ο Καθηγούμενος της Ι. Μ. Δοχειαρίου Γρηγόριος, ο Αρχιπελαγίτης, απευθυνόμενος προς τους ποιμένες: «Κοιμηθήκατε, υπνώσατε και δεν ξυπνήσατε. Δεν φοβάστε την ερημιά του κόσμου. Μετράτε τις γριές και τους γέρους που έρχονται κοντά σας, χωρίς να θυμάστε την παλιά παροιμία: «Η αλεπού όταν γήρασε, πήγε στο μοναστήρι να γίνη καλογριά». Μετρήστε όμως και τα αρνόριφα που χάνονται. Αναλογιστήτε ότι ο διάβολος μας παίρνει τα παιδιά μέσα απ’ την αγκαλιά μας.

Ρώτησα τον μακαριστό π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο:

– Γιατί στους εσχάτους χρόνους λέγουν οι πατέρες θα κυκλώνουν το θυσιαστήριο μουλάρια;

– Τα μουλάρια -μου απήντησε- δεν γεννάνε. Έτσι και οι πνευματικοί ταγοί δεν θα γεννάνε πνευματικά παιδιά.

Ωχ αποτισιά και ξεραΐλα! Ανάστα Ιερεμία και κλάψε μαζί μας για τον χαμό της νέας Σιών…».

Ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς ερωτά: Μέχρι πότε θα διαρκέση η κρίση;
Η κρίση θα διαρκή όσο δεν μεταφράζουμε σωστά τη λέξη «κρίση» και δεν φωνάζουμε με μετάνοια και στεναγμούς, με πόνο και δάκρυα: «η θεία δίκη»! Αυτό που περνούμε είναι η τιμωρία του Θεού για την αποστασία μας!

Ο Μέγας Βασίλειος επισημαίνει: Ο Θεός «την πάνδημον πονηρίαν δημοσίαις μάστιξι σωφρονίζει»· τη γενική αποστασία την αναχαιτίζει με δημόσιες μάστιγες, με γενικές δοκιμασίες και συμφορές. Όλες οι δοκιμασίες που μας ταλαιπωρούν και κάνουν πικρή τη ζωή μας, όλα τα βάσανα «προς αποχήν της αμαρτίας επινενόηνται», όλα τα επιτρέπει ο Θεός για να αφήσουμε την αμαρτία. «Το μεν ουν κυρίως κακόν η αμαρτία». Το πραγματικό κακό δεν είναι η κρίση, η θλίψη, η ασθένεια. Το πραγματικό κακό είναι η αμαρτία.

Καιρός να μετανοήσουμε και να αφυπνισθούμε όλοι και ας μη τα βάζουν οι άρχοντες με την Εκκλησία. Ο Χρυσόστομος λέγει· Ακούστέ το καλά άρχοντες:

«“Ουδέν Εκκλησίας ισχυρότερον”. Η ελπίς σου η Εκκλησία, η σωτηρία σου η Εκκλησία, η καταφυγή σου η Εκκλησία. Του ουρανού υψηλοτέρα εστί, της γης πλατυτέρα εστίν. Ουδέποτε γηρά, αεί δε ακμάζει».

Μη ξεχνάμε ότι ο Απ. Παύλος λέγει: «αι δε ούσαι εξουσίαι υπό του Θεού τεταγμέναι εισίν» (Ρωμ. 13, 1). Δηλ. οι δε άρχοντες που ασκούν την εξουσίαν έχουν ταχθή κατ’ απόφαση η ανοχή του Θεού.

Ο Άγιος Αναστάσιος ο Σιναΐτης παρατηρεί: «Όταν ο Θεός λέει στον Νόμο· θα σας δώσω άρχοντες, όπως τους θέλει η καρδιά σας, είναι φανερό, ότι άλλοι μεν από τους άρχοντες και τους βασιλείς αναδεικνύονται από τον Θεό, και άλλοι πάλι, όντας ανάξιοι, αναδεικνύονται κατά παραχώρηση η θέληση του Θεού, αντίστοιχα προς τον ανάξιο λαό της δικής τους αναξιότητας.
Σύμφωνα με την ευχή του Αγ. Εφραίμ του Σύρου δεν είναι σωστό οι άρχοντες μικροί και μεγάλοι να κυριεύωνται από το «πνεύμα» δηλ. το δαιμόνιο της «φιλαρχίας», που αλλοτριώνει τον χαρακτήρα του. Η εξουσία αλλάζει τον άνθρωπο. Εάν ο έχων εξουσία δεν στηρίζεται σε αρετές, ταπείνωση πραότητα, ειρήνη, φιλανθρωπία, η εξουσία τον κάνει εχθρό του Θεού, της Πατρίδας, του λαού. Εδώ στη γη ο μοναδικός σκοπός μας είναι η σωτηρία μας. Όλα τα άλλα είναι «πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα όσα ουχ υπάρχει μετά θάνατον». Μη συμπορευώμαστε με τους «άρχοντες του σκότους», αλλά «του φωτός». Πολύ κακό να μας διευθύνουν τα σκοτεινά κέντρα.
Ακούστε τι λέγει ο Μακρυγιάννης «Η Πατρίδα του κάθε ανθρώπου και η θρησκεία είναι το παν. Γλυκώτερον πράμα δεν είναι άλλο από την Πατρίδα και την Θρησκεία».

Κάποτε έφεραν μια επιστολή στον βασιλέα της Θήβας Αρχία, στην οποία υπήρχε η ειδοποίηση ότι «απόψε προβλέπεται να σας δολοφονήσουν». Όμως ο βασιλιάς ευρισκόμενος σε κάποιο συμπόσιο δεν έδωσε σημασία και είπε την χαρακτηριστική φράση «Ες αύριον τα σπουδαία» και την έβαλε στην άκρη. Την νύκτα βέβαια τον δολοφόνησαν. Σε όλους μας έχει σταλή μια ειδοποίηση «γρηγορείτε ουν, ότι ουκ οίδατε την ημέραν ουδέ την ώραν εν η ο Υιός του ανθρώπου έρχεται» (Ματθ. 25, 13).

Ούτε ο πλούτος ούτε η δόξα είναι αιώνια «ο δε πλούσιος εν τη ταπεινώσει αυτού, ότι ως άνθος χόρτου παρελεύσεται» (Ιακ. α, 10). Δηλ. ο πλούσιος θα χαθή σαν το άνθος του αγρού.
Έχουμε διαβάσει για τον Κροίσο, τον πλουσιώτερο άνθρωπο της εποχής εκείνης (563-548 π.Χ.), που από τον πολύ πλούτο είχε κάμει ολόκληρα δένδρα με χρυσό. Όταν τον επεσκέφθηκε ο φιλόσοφος Σόλων ο Αθηναίος, η πρώτη ερώτηση προς αυτόν ήταν «Εάν γνώριζε κανένα άνθρωπο πιο ευτυχέστερο από αυτόν». Και τότε ο Σόλων του είπε την αθάνατη ρήση «μηδένα προ του τέλους μακάριζε». Όταν μετά από ολίγο ο Κροίσος ηττήθηκε από τον βασιλέα των Περσών Κύρο και συνελήφθη αιχμάλωτος και τον έβαζαν στην φωτιά να τον κάψουν, θυμήθηκε τον Σόλωνα και φώναξε: «Σόλων, Σόλων, Σόλων». Μόλις έμαθε ο Κύρος την αιτία γιατί φώναζε, του χάρισε την ζωή, γιατί και αυτός σκέφθηκε τον εαυτό του.

Λέγει η Εκκλησία μας: «Πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν, οι δε εκζητούντες τον Κύριον ουκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού».

Μη ξεχνάμε αυτό που λέγει ο Άγιος Νεκτάριος ότι όλοι οι άνθρωποι της γης γνωρίζουν ποιό είναι το καλό και πιο είναι το κακό. Γνωρίζουν ποιό είναι ηθικό και ποιό ανήθικο. Ο Θεός φυτεύει στον κάθε άνθρωπο που γεννιέται τον νόμο της συνειδήσεως. Όποιος στηρίζει νόμους αντιθέτους προς τους ηθικούς νόμους της συνειδήσεως και μας τους παρουσιάζει ως δίκαιους, αυταπατάται και κοροϊδεύει τον εαυτό του. Ίσως να ζούμε την εποχή που έλεγαν πριν πολλά χρόνια οι πατέρες μας: «Θα έλθη καιρός που το λογικό θα το παρουσιάζουν παράλογο και το παράλογο λογικό».Ας προσέξουμε: «Το δε Πνεύμα ρητώς λέγει ότι εν υστέροις καιροίς αποστήσονται τινες της πίστεως, προσέχοντες πνεύμασι πλάνοις και διδασκαλίαις δαιμονίων» (Α Τιμ.Δ , 1), δηλ. θα κατέχωνται από πνεύματα πλάνης και διδασκαλίες, που θα εμπνέωνται από δαιμόνια.

Τα τελευταία χρόνια πόσους αντίχριστους και απάνθρωπους νόμους ψήφισαν. Μόνο ο νόμος περί των εκτρώσεων στην Ελλάδα 30 χρόνια τώρα, επί 400.000 εκτρώσεις τον χρόνο σημαίνει 12.000.000 δολοφονίες παιδιών. Ο νόμος περί πολιτικού γάμου, περί ομοφυλοφίλων, περί προσδιορισμού φύλου, η κατάργηση του εκκλησιασμού και της εξομολογήσεως στα σχολεία, η αλλαγή του μαθήματος των Θρησκευτικών από Ορθόδοξο ομολογιακό σε θρησκειολογία και γενικά ο πόλεμος κατά της Εκκλησίας και κατά του ανθρώπου οδηγούν στην εξουθένωση της ανθρωπίνης υπάρξεως, στην διάλυση της Ελλάδος, στην κατάργηση της Ιστορίας μας, της γλώσσας μας και γενικά στον αφανισμό μας.

Λέγει ο Απ. Πέτρος (Α , 24). «Διότι πάσα σαρξ ως χόρτος και πάσα δόξα ανθρώπου ως άνθος χόρτου. Εξηράνθη ο χόρτος και το άνθος εξέπεσεν». Δηλ. κάθε άνθρωπος είναι σαν το χόρτο και κάθε δόξα σαν το άνθος του χόρτου. Μόνο η ψυχή είναι αθάνατη.

Όμως οι σκοτεινές δυνάμεις, που θέλουν να διαλύσουν την Πατρίδα μας και την Ορθοδοξία μας έχουν την απάντηση από τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη.
«Μη στενοχωριέστε, η Ελλάδα δεν πρόκειται να χαθή, διότι είναι το προπύργιο της Ορθοδοξίας. Αν ήταν στα χέρια των πολιτικών, θα είχε σβήσει. Ευτυχώς που είναι στα χέρια του Θεού, ο Οποίος την προστατεύει σκανδαλωδώς. Κάθε φορά που κινδυνεύει να χαθή, κάτι κάνει την τελευταία στιγμή και την σώζει. Και τώρα θα υπάρχη αναμπουμπούλα, γιατί ο διάβολος οργώνει. Αλλά μη ανησυχείτε· τελικά θα σπείρη και θα θερίση ο Χριστός. Ο Καλός Θεός δεν επιτρέπει να γίνη κάτι κακό, αν μετά από αυτό δεν πρόκειται να βγη κάτι καλύτερο. Θα περάσουμε γερό τράνταγμα, αλλά θα επακολουθήση η δόξα της Ελλάδας και η λάμψη της Ορθοδοξίας».

«Ιδού νυν καιρός ευπρόσδεκτος, ιδού νυν καιρός σωτηρίας» (Β Κορ. 6, 2). Ιδού τώρα είναι καιρός κατάλληλος, ιδού τώρα είναι ημέρα σωτηρίας.
Και μη ξεχνάμε το «Εν παντί τόπω οφθαλμοί Κυρίου, σκοπεύουσι κακούς τε και αγαθούς» (Παρ. ιε [15] 3). «Ουκ έστιν κτίσις αφανής ενώπιον αυτού, πάντα δε γυμνά και τετραχηλισμένα τοις οφθαλμοίς αυτού, προς ον ημίν ο λόγος» (Εβρ. δ 13). Δεν υπάρχει κανένα κτίσμα αφανές και αόρατο ενώπιόν Του, αλλά όλα είναι γυμνά και ξεσκεπασμένα στα μάτια Του. Σ’ Αυτόν που όλα τα γνωρίζει, θα δώσουμε απολογία για τις πράξεις μας.

Ευχόμαστε την ώρα της κρίσεως να ακούσουμε το «δεύτε οι ευλογημένοι του πατρός μου» και όχι το «πορεύεσθε απ’εμού οι καταραμένοι» (Ματθ.κε 34-41).

Ορθόδοξος Τύπος
Αρ. Φύλλου 2186 – 3-11-2017

Οι Τρεις Ιεράρχες, εξέχουσες προσωπικότητες

 

Οι Τρεις Ιεράρχες, εξέχουσες προσωπικότητες

Του Σεβ. Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ’

Οι Τρεις Ιεράρχες τῆς Ἐκκλησίας μας, οἱ: Μέγας Βασίλειος, Ἀρχιεπίσκοπος Καισαρείας τῆς Καππαδοκίας, Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος καί Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, Ἀρχιεπίσκοποι Κων/λεως, ὑπῆρξαν μεγάλες, φωτεινές προσωπικότητες πού λάμπρυναν τό πνευματικό στερέωμα τοῦ 4ου καί 5ου αἰῶνα, ἀλλά καί ἐξακολουθοῦν νά διδάσκουν καί τήν σύγχρονη κοινωνία μας.

Καί αὐτό, γιατί εἶναι ἐκεῖνοι οἱ σοφοί καί θεόπνευστοι Πατέρες καί Διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας πού πέτυχαν τήν σύζευξη ἑλληνισμοῦ καί χριστιανισμοῦ, τό σπουδαῖο αὐτό εὐεργέτημα στό χῶρο τῆς σκέψης, τῆς παιδείας καί τοῦ βιώματος.

Δέν εἶναι μόνο τό Βυζάντιο ἢ οἱ αἰῶνες τῆς τουρκοκρατίας ἀλλά καί ὁ νεώτερος ἑλληνισμός ὅπου διατηρήθηκε ἡ ἑνότητα τοῦ γένους μας μέ τροφή τήν ἀρχαία ἑλληνική ἱστορία, τό Εὐαγγέλιο καί τά διδάγματα τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν.

Τό γένος τῶν ἑλλήνων ὀρθοδόξων τούς τιμᾶ ὡς «πύργους τῆς πίστεως», ὡς «ποιμένες καί διδασκάλους», ὡς «οἰκοδόμους ψυχῶν», ὡς «πρότυπα παιδείας».

Πανεπιστήμονες καί οἱ Τρεῖς. Εἶχαν σπουδάσει ἀπό φιλολογία καί φιλοσοφία μέχρι ἰατρική καί ἀστρονομία.

Ἡ ἐπίδοσή τους ἀρίστη καί οἱ διδάσκαλοί τους τούς εἶχαν πάντοτε ὡς ὑποδείγματα. Ἐκεῖνο βέβαια πού ἔχει ἰδιαίτερη ἀξία εἶναι ἡ ἐπιτυχία σέ ἄριστο βαθμό τοῦ συνδυασμοῦ γνώσης καί ἤθους.

Ὅπως ἔγραψε ὁ Νύσσης Γρηγόριος, γιά τόν Μ. Βασίλειο καί ἰσχύει καί γιά τούς ἄλλους δύο Ἱεράρχες: «Ὁ Ἱεράρχης φυσιολογικά ἔκλινε πρός τό Θεό, πατρίδα εἶχε τήν ἀρετή, ἡ σωφροσύνη ἦταν σ’ αὐτόν πάγια κατάσταση καί ἡ σοφία μόνιμο ἀπόκτημα».

Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι εἴτε τούς προσεγγίσουμε ὡς διδασκάλους, κήρυκες θείας διδασκαλίας καί συγγραφεῖς, εἴτε ὡς ἱερουργούς, μύστες τῆς λατρείας τοῦ Θεοῦ, εἴτε ὡς ποιμένες τοῦ λαοῦ μέ ἀπροσμέτρητη ἀγάπη, πάντοτε θά διαπιστώσουμε ὅτι ὑπῆρξαν Ἱεράρχες μέ θεῖα χαρίσματα, ταλαντοῦχοι ἄνθρωποι, μέ θαυμαστή πληρότητα, ἐξαγνισμένοι καί θεωμένοι.

Μιά συμβολή τῆς διδασκαλίας τους γιά τήν σημασία τοῦ ἀνθρώπου ὡς τῆς ἀνωτάτης ἀξίας τοῦ κόσμου, ἐξόχως ἐπίκαιρη, κατακλείουμε τό παρόν ἄρθρο μας.

Ὁ Μ. Βασίλειος θά γράψει: Ἐάν διά τοῦ «κατ’ εἰκόνα» ἔχει ἐνσφραγισθῆ μέσα μας τό «θεοειδές», τό «καθ’ ὁμοίωσιν» φανερώνει τό δυναμικόν τῆς ψυχῆς, τήν δυνατότητα πρός τελείωσιν.

«Τό μέν γάρ «κατ’ εἰκόνα» φύσει δέδοται ἡμῖν – συνεχίζει ὁ οὐρανοφάντωρ. Τό δέ «καθ’ ὁμοίωσιν» ἐκ προαιρέσεως καί οἴκοθεν κατορθοῦμεν ὕστερον… διά τῆς ἀρίστης πολιτείας… καί τῶν περί τά «καλά πόνων» (ΕΠ. 30, 29 καί 32).

Ὁ Ἱ. Χρυσόστομος θά διδάξει: «Ἄνθρωπός ἐστιν, οὐχ ὅστις ἁπλῶς χεῖρας καί πόδας ἔχει ἀνθρώπου, οὐδ’ ὅστις ἐστί λογικός μόνον, ἀλλ’ ὅστις εὐσέβειαν καί ἀρετήν μετά παρρησίας ἀσκεῖ». (ΕΠ. 49, 232).

Καί ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος θά γράψει: «Ὁ ἀριστοτέχνης Λόγος τοῦ Θεοῦ ἐδημιούργησε τόν ἄνθρωπο… ἐπίγειο καί οὐράνιο, πρόσκαιρο καί ἀθάνατο, ὁρατό καί διά τοῦ νοῦ ἐγγιζόμενο, εὑρισκόμενο στό μέσον τοῦ μεγαλείου καί τῆς ταπεινότητος». (ΕΠ. 36, 321).

Σέ μία ἐποχή παρακμῆς σέ πολλά ἐπίπεδα, δέν ἀξίζει ἄραγε νά ἐπιδιώξουμε, κατά προτεραιότητα πλέον, μιά συνάντηση μέ τή σοφία τους;

Ἀσφαλῶς θά πρόκειται γιά πεφωτισμένη ἐνέργεια.

Η έννοια του προσώπου, κατά την Ορθόδοξη Πατερική Θεολογία

Στην Ορθόδοξη Πατερική Θεολογία μας, δεσπόζει η έννοια του προσώπου. Ο άνθρωπος, κατά τους Πατέρες της ανατολής, είναι πρόσωπο, από τη στιγμή που κοινωνεί με τον Θεό, που είναι το Απόλυτο πρόσωπο, και με τους άλλους ανθρώπους. Ο αρχαίος εκκλησιαστικός συγγραφέας Τερτυλλιανός, θα πει πως «ένας Χριστιανός, σημαίνει κανένας Χριστιανός», θέλοντας να τονίσει μ' αυτό, πως Χριστιανός που δεν κοινωνεί με τους γύρω του, δηλαδή που δεν είναι πρόσωπο, αλλά άτομο, δεν μπορεί να είναι Χριστιανός. Άλλωστε, στην Ορθόδοξη Πατερική Γραμματεία, ο Παράδεισος, είναι η κατάσταση της τέλειας κοινωνίας προσώπων των αγιασμένων ανθρώπων, με τον Θεό και μεταξύ τους. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, θα πει χαρακτηριστικά: «Ὁ Παράδεισος, κατάστασίς ἐστιν, καθ' ἢν οἱ δίκαιοι ἑλλάμψουσιν ὡς ὁ ἥλιος ἐν τῇ Βασιλείᾳ τοῦ Πατρὸς αὐτῶν καὶ θεῖο φῶς γεγονότες, ὥσπερ Θείου φωτὸς γεννήματα, τὸν Θεὸν ὥσπερ φῶς ὄψονται».

Αντίθετα η κόλαση, στην ορθόδοξη Θεολογία, είναι η κατάσταση απουσίας κοινωνίας προσώπων, όπου οι αμαρτωλοί, ως άτομα πλέον και όχι ως πρόσωπα, αδυνατούν να κοινωνήσουν, με τον Θεό και μεταξύ τους. Ο Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος, είναι ιδιαίτερα κατηγορηματικός: «Κόλασίς ἐστιν, τὸ μὴ θεάσασθαι, ὁ εἰς τό τοῦ ἑτέρου πρόσωπο». Είναι συγκλονιστικό το γεγονός, πως εκφάνσεις αυτής της κόλασης, ζει ο άνθρωπος ήδη από αυτή την ζωή, είτε μέσα στον οικογενειακό χώρο, όταν απουσιάζει η αγάπη, είτε μέσα στο ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο, όταν κυριαρχεί η αποξένωση και ο ατομικισμός και όταν δυστυχώς, γίνεται κανόνας ζωής, η θέση του Γάλλου υπαρξιστή Σαρτρ πως «οι άλλοι, είναι η κόλασή μου».

Για τους Πατέρες, ο άνθρωπος γίνεται πρόσωπο, από τη στιγμή που κάνει υπέρβαση του “εγώ” και δια της ταπεινοφροσύνης, κοινωνεί με τους γύρω του. Απ' αυτό συμπεραίνεται, πως ο άνθρωπος γίνεται πρόσωπο, από την στιγμή που πατάσσει την φιλαυτία, «τὴν ἄλογο φιλία πρὸς τὸ σῶμα», κατά τον Άγιο Συμεών το Νέο Θεολόγο.

Ο Άγιος Θεόδωρος ο Σαββαΐτης, στη Φιλοκαλία, υποστηρίζει πως ο Θεός, έδωσε στον άνθρωπο την ευκαιρία να είναι πρόσωπο, με δύο τρόπους. Από τη μια, με τη λογική ψυχή του, κοινωνούσε με τον πνευματικό κόσμο και δι’ αυτού, ανάγετο προς τον Θεό. Μ' αυτό τον τρόπο, έχοντας εμπειρία Θεού, κοινωνούσε σωστά και με τον συνάνθρωπό του. Από την άλλη, με τις αισθήσεις, κοινωνούσε με τον υλικό κόσμο και πάλι δι' αυτού, ανάγετο προς τον Θεό. Έχοντας, έτσι, αληθινή γνώση του Θεού και των όντων, είχε τέλεια, την ανάλογη μ' αυτά, κοινωνία.

Σύμφωνα μ' αυτόν τον φιλοκαλικό Πατέρα της Ανατολής, το προπατορικό αμάρτημα, ήταν η, εξ' αιτίας της φιλαυτίας, τάση αυτονόμησης του ανθρώπου έναντι του Θεού και ουσιαστικά, ο ξεπεσμός και υποβιβασμός του, από πρόσωπο σε άτομο. Ο άγιος πατήρ Ιουστίνος Πόποβιτς, εύστοχα παρατηρεί: «Προπατορικό αμάρτημα, ήταν η προσπάθεια του ανθρώπου να γίνει Θεός, χωρίς Θεό, εναντίον του Θεού».

Έτσι, κατά τους Πατέρες της Ανατολής, ο άνθρωπος μπορεί να γίνει και πάλι πρόσωπο, μόνο όταν αποβάλει τη φιλαυτία, δηλαδή τον ατομικισμό του. Οι Πατέρες, βλέπουν πως αυτό γίνεται κατορθωτό, με την μετοχή του ανθρώπου, στην ασκητική λειτουργική και μυστηριακή ζωή της εκκλησίας.

Με την άσκηση ο άνθρωπος, νεκρώνει το «ἴδιον θέλημα». Τότε ουσιαστικά αίρεται των ανθρωπίνων μικροτήτων και μπορεί ν' αγαπά αληθινά τον συνάνθρωπό του. Μ' αυτό το σκεπτικό, ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής διατείνεται: «Ἀγαπᾷ πάντας ἀνθρώπους, ὁ μηδὲν ἀνθρώπινον ἀγαπῶν». Με την μετοχή του στη λειτουργική ζωή της εκκλησίας και ιδίως στην θεία Λειτουργία, που αποτελεί μια κατ' εξοχήν κοινωνία προσώπων, συναισθάνεται έντονα, πως ο δρόμος που οδηγεί προς τον Θεό, περνά απαραίτητα μέσα από τον πλησίον. «Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους, ἵνα ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσωμεν Πατέρα, Υἱὸν καὶ Ἅγιον Πνεῦμα, Τριάδα ὁμοούσιον καὶ ἀχώριστον».

Ο άνθρωπος, τέλος, με την μετοχή του στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, καθίσταται κατά τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, Θεοειδής. Γίνεται, δηλαδή, Θεός κατά χάριν και επομένως σ' αυτήν την κατάσταση μπορεί ν' αγαπά αυθεντικά τον συνάνθρωπό του και αυτή ακόμα «τὴν ἄλογον κτίσιν», δηλαδή το οικοσύστημα. Σ' αυτή την περίπτωση, ο αγιασμένος άνθρωπος, μπορεί να επαναλαμβάνει βιωματικά, και εμπειρικά την θέση του Αββά Απολλώ: «Εἶδες τὸν ἀδελφὸν σου, εἶδες Κύριον τὸν Θεόν σου».

Δυστυχώς στις μέρες μας, το ανθρώπινο πρόσωπο, εξευτελίζεται και κακοποιείται βάναυσα. Τα ναρκωτικά, η εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο, οι κάθε λογής διακρίσεις, το δουλεμπόριο, που δυστυχώς στις μέρες μας φαίνεται να προσλαμβάνει ανησυχητικές διαστάσεις, με τραγικά θύματα φτωχούς λαθρομετανάστες, οι πόλεμοι, οι πράξεις βίας, η διαφθορά, όλα τούτα, δείχνουν μια σαφή υποτίμηση προς το ανθρώπινο πρόσωπο και μια τάση του ανθρώπου να λειτουργεί δια της φιλαυτίας, ως άτομο και όχι ως πρόσωπο, με αποτέλεσμα να γίνονται οι ανθρώπινες «κοινωνίες», η κόλαση του σύγχρονου ανθρώπου.

Η Ορθόδοξη Θεολογία, προτείνει σαν μοναδική λύση στο πρόβλημα, την ουσιαστική ένταξη του ανθρώπου, στο μυστικό σώμα του Χριστού, την Εκκλησία, και την βίωση της θέσης των Πατέρων της Ανατολής, πως «ὁ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ λυπῶν, τὸν Θεὸν λυπεῖ· καὶ ὁ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ θεραπεύων, τὸν Θεὸν θεραπεύει».

Π η γ ή : http://www.akida.info/index.php?option=com_content&view=article&id=288%3A2010-05-27-14-39-20&catid=54%3A2010-05-27-14-36-31&Itemid=63&lang=el

Αναρτήθηκε από Προς Κορινθίους στις 8:53 π.μ.

ΚΥΡΙΑΚΗ Α ΛΟΥΚΑ Τὸ θεῖο προσκλητήριο

 

Οἱ εὐαγγελικὲς περικοπὲς ποὺ ὅρισε ἡ Ἐκκλησία μας νὰ διαβάζονται στὴ θεία Λειτουργία ἀπὸ τὰ τέλη Σεπτεμβρίου, καὶ συγκεκριμένα ἀπὸ τὴ δεύτερη Κυριακὴ μετὰ τὴν Ὕψωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ μέχρι τὰ Χριστούγεννα, εἶναι παρμένες ἀπὸ τὸ εὐαγγέλιο τοῦ Λουκᾶ. Ἡ πρώτη αὐτῆς τῆς σειρᾶς περιέχει τὴν κλήση τῶν πρώτων τεσσάρων μαθητῶν τοῦ Ἰησοῦ στὸ ἀποστολικὸ ἔργο, τοῦ Πέτρου, Ἀνδρέα, Ἰακώβου καὶ Ἰωάννου. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ διηγοῦνται ὅλοι οἱ εὐαγγελιστές. Ὁ Λουκᾶς ἀφηγεῖται συγχρόνως καὶ τὸ ἐκπληκτικὸ ψάρεμα ποὺ ἔγινε ἀπὸ τοὺς παραπάνω μαθητὲς κατόπιν ὑποδείξεως τοῦ Ἰησοῦ, ψάρεμα τὸ ὁποῖο προκάλεσε «θάμβος» στὸν Πέτρο καὶ τοὺς συντρόφους του καὶ τὸν ὁδήγησε στὴν παράκληση - ὁμολογία: «Ἔξελθε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι ἀνὴρ ἁμαρτωλὸς εἰμι, Κύριε».

Ἐὰν διηγοῦνται οἱ ἱεροὶ εὐαγγελιστὲς τὸ προσκλητήριο ποὺ ἀπηύθυνε ὁ Χριστὸς στοὺς τέσσερις ψαράδες νὰ γίνουν μαθητές του, δὲν εἶναι γιατί ἐνδιαφέρονται νὰ μᾶς περιγράψουν σὰν ἱστορικοὶ τὸ ξεκίνημα τοῦ Μεσσία στὸ ἐπὶ γῆς ἔργο του καὶ τὴ στρατολόγηση τῶν συνεργατῶν του - ἀλλὰ γιατί στὸν τρόπο ποὺ δέχτηκαν οἱ τέσσερις ψαράδες τὴν πρόσκληση καὶ ἀνταποκρίθηκαν ἀμέσως σ’ αὐτὴν βλέπουν τὸ τυπικὸ παράδειγμα καὶ πρότυπο γιὰ τὸ πῶς πρέπει νὰ δέχεται ὁ ἄνθρωπος τὸ θεῖο κάλεσμα. Μὲ αὐτὸ τὸ πρίσμα βλέποντας τὴ διήγησή μας μποροῦμε νὰ σταματήσουμε στὰ ἀκόλουθα σημεῖα.

Πρῶτα-πρῶτα πρέπει νὰ προσέξουμε ὅτι τὸ προσκλητήριο ἀπευθύνεται στοὺς τέσσερις ὑποψηφίους ἀποστόλους τὴν ὥρα ἀκριβῶς ποὺ αὐτοὶ βρίσκονταν στὶς ἐργασίες τους. Αὐτὸ μπορεῖ νὰ μᾶς ὁδηγήσει στὴ σκέψη ὅτι δὲν χρειάζεται νὰ ἀπομακρυνθεῖ ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ τὴ ζωὴ γιὰ νὰ τὸν συναντήσει ὁ Θεός. Τέτοια φυγὴ διδάσκουν ὁρισμένα φιλοσοφικὰ συστήματα ποὺ εἶναι διαποτισμένα μὲ τὴν ἀντίληψη ὅτι ὁ κόσμος καὶ ἡ ὕλη εἶναι ἐκ φύσεως κακὰ στοιχεῖα καὶ ὅτι ὁ ἄνθρωπος γιὰ νὰ βρεῖ τὴ σωτηρία του πρέπει νὰ φύγει μακριὰ ἀπ’ αὐτά. Κατὰ τὴν Ἁγία Γραφή, ὁ κόσμος παρ’ ὅλη τὴ φθορὰ καὶ τὴν πτώση του στὸ κακὸ καὶ στὴν ἁμαρτία εἶναι ἔργο τοῦ Θεοῦ· κι ὁ Θεὸς μὲ δική του πρωτοβουλία συναντᾶ τὸν ἄνθρωπο μέσα σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο, μέσα στὴν κοινωνία, μέσα στὴν ἐργασία γιὰ νὰ τοῦ προσφέρει τὴ σωτηρία.

«…θα έλθει καιρός που όχι οι διωγμοί αλλά τα χρήματα και τα αγαθά αυτού του κόσμου θα απομακρύνουν τους ανθρώπους από τον Θεό»

Προφητικά λόγια του Αγίου Σεραφείμ της Βίριτσα.

«…θα έλθει καιρός που όχι οι διωγμοί αλλά τα χρήματα και τα αγαθά αυτού του κόσμου θα απομακρύνουν τους ανθρώπους από τον Θεό. Και θα χαθούν ψυχές πολύ περισσότερες από ότι τον καιρό των διωγμών. Από την μία θα χρυσώνουν τους τρούλους και θα βάζουν επάνω τους τούς σταυρούς και από την άλλη παντού θα βασιλεύει κακία και ψεύδος. Η αληθινή Εκκλησία πάντα θα διώκεται. Αυτοί που θέλουν να σωθούν, θα σώζονται με τις ασθένειες και τις θλίψεις. Ο τρόπος που θα γίνονται οι διωγμοί θα είναι πολύ πονηρός και θα είναι πολύ δύσκολο κανείς να προβλέψει τους διωγμούς. Φοβερός θα είναι αυτός ο καιρός, λυπάμαι αυτούς που θα ζούνε τότε»

«…θα έλθει εποχή που η διαφθορά και η ακολασία μεταξύ των νέων θα φτάσει σε έσχατο σημείο. Παρθένοι νέοι σχεδόν δεν θα υπάρχουν. Θα βλέπουν την ατιμωρησία τους και θα νομίζουν ότι όλα τους είναι επιτρεπτά για να ικανοποιούν τις επιθυμίες τους…

Θα τους καλέσει, όμως, ο Θεός και θα καταλάβουν ότι δεν είναι δυνατόν να συνεχίσουν μια τέτοια ζωή και με διάφορους τρόπους θα οδηγηθούν στον Θεό. Σε πολλούς θα υπάρχει τάση προς την ασκητική ζωή. Αυτοί που παλιά ήταν αμαρτωλοί και οινοπότες θα γεμίσουν τις εκκλησίες και θα αισθανθούν μεγάλη δίψα γιά την πνευματική ζωή. Πολλοί θα γίνουν μοναχοί. Θ’ ανοίξουν τα μοναστήρια και οι εκκλησίες θα είναι γεμάτες πιστούς. Το ότι σήμερα αμαρτάνουν πολύ, θα τους οδηγήσει σε πιο βαθιά μετάνοια. 

από το βιβλίο: Άγιος Σεραφείμ της Βίριτσα – Εκδόσεις «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

πηγή

Αναρτήθηκε από ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΑ στις 11:28:00 μ.μ.

Νὰ γιατί σιωποῦν οἱ ποιμενάρχες τῆς Ἐκκλησίας: Εἶναι σύνεργοι στὴν αἵρεση καὶ στὴν καλλιέργεια τῆς «οἰκουμενικῆς συνειδήσεως» τοῦ ποιμνίου τῆς Ἐκκλησίας

του Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Πολλοὶ πιστοὶ σήμερα ἀναρωτιοῦνται, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ συμβαίνουν σήμερα στὴν Ἐκκλησία πράγματα τρομερὰ καὶ φοβερά, ἡ Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ νὰ ἐπικρατεῖ παντοῦ καὶ οἱ ποιμενάρχες Της νὰ συμπράττουν ἢ νὰ σιωποῦν συνεργώντας μὲ αὐτήν τους τὴν σιωπή;

Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἁπλή: Ἐπειδὴ εἶναι σχεδὸν ὅλοι τους εἴτε μὲ τὸ ἕνα εἴτε καὶ μὲ τὰ δύο πόδια μέσα στὴν αἵρεση. Αὐτοὶ οἱ λίγοι ποὺ δὲν ἀνήκουν στὶς δύο πρῶτες κατηγορίες, σιωποῦν γιὰ τὸν φόβο τῶν Ἰουδαίων ἢ ἔχουν ἐξαγοραστεῖ μὲ ἀνθρώπινες τιμὲς καὶ διακρίσεις καταργώντας τὸν Παύλειο λόγο: «Ἢ ζητῶ σὲ ἀνθρώπους νὰ ἀρέσω; Ἂν ἀκόμα ἐπιδίωκα νὰ ἀρέσω σὲ ἀνθρώπους, δὲ θὰ ἦμουν δοῦλος τοῦ Χριστοῦ» (Γαλ. 1, 10). Ὅλοι οἱ ἄλλοι ὅμως δὲν ἀντιδροῦν, γιατὶ ὅλοι αὐτοὶ εἶναι «οἱ λύκοι βαρεῖς οἱ μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου· ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τοὺς μαθητὰς ὀπίσω αὐτῶν» γιατί, ὅπως θὰ ἀποδειχθεῖ στὶς ἑπόμενες σειρές, εἶναι μέρος τοῦ οἰκουμενιστικοῦ μηχανισμοῦ μιᾶς καί, εἴτε σπούδασαν σὲ οἰκουμενιστικὰ κέντρα, εἴτε διδάσκουν σ’ αὐτὰ, εἴτε συνεργάζονται μὲ αὐτὰ τὰ κέντρα! Κέντρα ποὺ χρηματοδοτοῦνται ἀπὸ τὸ Βατικανὸ ἢ τὸ Π.Σ.Ε., ὅπως:

Ἡ Ρωμαιοκαθολικὴ Θεολογικὴ Σχολὴ τῆς Φλωρεντίας, τὸ Boston Theological Institute, τὸ Γαλλικὸ Ἰνστιτοῦτο Ἀθηνῶν, τὸ Druty University, τὸ Τμῆμα Θεολογίας ΑΠΘ, τὸ Τμῆμα Ὀρθοδόξου Θεολογίας τοῦ μὲ τὸ Βατικανὸ συνεργαζόμενου Πανεπιστημίου τοῦ Μονάχου, τὴ γνωστὴ γιὰ τὶς οἰκουμενιστικὲς της προσπάθειες Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Χαϊδελβέργης, τὸ οἰκουμενιστικὸ κέντρο: Οἰκουμενικὸ Ἰνστιτοῦτο τοῦ Bossey καὶ τὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν, τὸ Συμβούλιο Εὐρωπαϊκῶν Ἐκκλησιῶν, τὴν μετὰ ἀπὸ διαχριστιανικὴ συμφωνία ἱδρυθείσα Ἕδρα Ὀρθοδόξου Θεολογίας τοῦ Πανεπιστημίου Münster (Γερμανία), τὸ Ρουμάνικο Ἰνστιτοῦτο Διορθοδόξων, Διαχριστιανικῶν καὶ Διαθρησκειακῶν Σπουδῶν (INTER Cluj-Napoca), τὸ Ὀρθόδοξο Ἰνστιτοῦτο τοῦ Ἁγίου Σεργίου (Παρίσι), τὸ οἰκουμενιστικὸ Ἰνστιτοῦτο Οἰκουμενικῶν Ἐρευνῶν (Στρασβοῦργο), τὸ Οἰκουμενικὸ Κέντρο καὶ τὸ περιοδικὸ Istina, τὸ γαλλικὸ ὀρθόδοξο περιοδικὸ Contacts (μὲ αὐτὰ τὰ περιοδικὰ συνεργάζεται ἡ μεταπατερικὴ ἀκαδημία τοῦ Βόλου), τὸ διαχριστιανικὸ Χριστιανικὸ Πολιτιστικὸ Κέντρο Βελιγραδίου (Σερβία), τὸ γνωστὸ γιὰ τῖς μεταπατερικές του θέσεις Βιβλικὸ Θεολογικὸ Ἰνστιτοῦτο τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα (Μόσχα, Ρωσία), τὴν οἰκουμενιστικοῦ φρονήματος Ὀρθόδοξη Ἀκαδημία τοῦ Valamo (Φινλανδία), τὸ Εὐρωπαϊκὸ Φόρουμ Ὀρθοδόξων Θεολογικῶν Σχολῶν (EFOST, Βρυξέλλες), τὸ Εὐρωπαϊκὸ Μουσουλμανικὸ Φόρουμ Νεανικῶν καὶ Φοιτητικῶν Ἑνώσεων (FEMYSO) κ. ἄ.

Τὸ «Ἰνστιτοῦτο Οἰκουμενικῶν Σπουδῶν» (ΙΟΣ) τοῦ Παρισίου λειτουργεῖ σὲ συνεργασία μὲ τὸ «Ἰνστιτοῦτο Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν» (ΙΑΕ) τοῦ Regensburg, ἀμφότερα διευθυνόμενα ἀπὸ αἱρετικοὺς καὶ ὡς ἐκ τούτου Οἰκουμενιστικὰ κέντρα. Τὸ ΙΟΣ, λοιπόν –ποὺ βρίσκεται στὰ χέρια αἱρετικῶν–διευθύνει πολλὰ προγράμματα τοῦ ΙΑΕ καὶ ἐκδίδει τὸν κατάλογο ὅλων τῶν ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων μὲ τὸ ὄνομα «ORTHODOXIA» τόσο στὸ διαδίκτυο, ὅσο καὶ σὲ μορφὴ βιβλίου. Καὶ τὰ δύο Ἰνστιτοῦτα θεωροῦνται στὸν ἐπιστημονικὸ κόσμο «ὡς τὰ παράθυρα τῆς Ἀνατολῆς πρὸς τὴν Δύση» καὶ τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τὸν τρόπο ἐπιλογῆς καὶ ὑποστήριξης τῶν φοιτητῶν ποὺ σπουδάζουν ἢ ἀποφοιτοῦν ἀπὸ ἐκεῖ. Σὲ συνεργασία μὲ τὸ «Institut d’études supérieures en théologie orthodoxe» στὸ Σαμπεζὺ τῆς Γενεύης (ἐκεῖ ποὺ συζητήθηκαν καὶ ἀποφασίστηκαν τὰ ἄρθρα τοῦ Κολυμπαρίου) προσφέρει καὶ ἡ Θεολογικὴ σχολὴ τοῦ Fribourg τῆς Ἑλβετίας μὲ παπικὴ χρηματοδότηση Μάστερ στὴν διαχριστιανικὲς καὶ διαθρησκευτικὲς σπουδές. Μάλιστα μέσω τῆς συμφωνίας μὲ Aspirantura/Doktorantura τοῦ Πατριαρχίου Μόσχας γίνεται πιὸ εὔκολη ἡ ἀνταλλαγὴ φοιτητῶν μεταξὺ αὐτῶν τῶν Ἰνστιτούτων καὶ τῆς Ρωσίας.

Στὴν Ἀμερικὴ ὑπάρχει ἡ Ακαδημία Οικουμενισμοῦ τῆς Βορείου Ἀμερικῆς (1957). Ἱδρύθηκε μὲ σκοπὸ τὴ διεξαγωγὴ μελετῶν στὸν τομέα τῶν διαχριστιανικῶν σχέσεων καὶ τῆς χριστιανικῆς ἑνότητας. Ἐπιπλέον, τὸ ἵδρυμα συντελεῖ στὴ διεξαγωγὴ τῶν διαθρησκειακῶν διαλόγων. Κάθε χρόνο τὸ Σεπτέμβριο ἡ Ἀκαδημία ἀναλαμβάνει τὴ διοργάνωση τῶν ἐπιστημονικῶν συνεδρίων γιὰ ἐπίκαιρα θέματα τοῦ διαχριστιανικοῦ διαλόγου μὲ ὁμιλητὲς ὀρθόδοξους ἐπισκόπους καὶ ἱερεῖς μὲ τὴν ἀνάλογη διεθνὴ ἀναγνώρισή τους. Τὸ ἐπίσημο περιοδικὸ τῆς Ἀκαδημίας ὀνομάζεται «Οἱ οἰκουμενικὲς σπουδές». Εὐνόητο ὅτι κι αὐτό, ὅπως δείχνει καὶ ἡ ὀνομασία του, βρίσκεται σὲ χέρια αἱρετικῶν!

Τὸ αὐτὸ συμβαίνει καὶ μὲ τὸ Καναδικὸ Κέντρο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ Канадский центр экуменизма ποὺ ἱδρύθηκε τὸ 1963 γιὰ νὰ προωθήσει τὴ διαχριστιανικὴ ἑνότητα καὶ τὴ μελέτη τῶν ἄλλων θρησκειῶν. Τὸ κέντρο ἐκδίδει τὸ περιοδικὸ «Οἰκουμενισμός».

Οἰκουμενικὲς σπουδὲς ὑπάρχουν ἐπίσης στὸ Εδιμβοῦργο τῆς Σκοτίας ὅπου στὶς 14–23 Ἰουνίου 1910 πραγματοποιήθηκε τὸ Πρῶτο Παγκόσμιο Συνέδριο Ἱεραποστολῆς.



Ἀπίστευτο ρόλο στὴν ἐπικράτηση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μὲ κονδύλια τοῦ Βατικανοῦ παίζει τὸ Οἰκουμενικό Ἰνστιτοῦτο τοῦ Bossey, στὸ ὁποῖο σπούδασε καὶ τὸ ὁποῖο ὑμνεῖ συνεχῶς καὶ ὁ γκουροὺ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ πατριάρχης Βαρθολομαῖος.

Παραθέτω μία ἐπιστολὴ τοῦ μακαρίτη Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ Πάσης Ἑλλάδος Χριστοδούλου ποὺ παρὰ τὶς προφανεῖς καὶ γνωστὲς οἰκουμενιστικὲς ἐνέργειές του,θεωρεῖται ἀπὸ πολλοὺς «μαχητὴς τῆς Ὀρθοδοξίας», (Ἄξιο παρατηρήσεως εἶναι, ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ὁμιλεῖ πρὸς τοὺς αἱρετικούς, ὡς ἐὰν ἐπρόκειτο γιὰ ὁμόδοξους ἐπισκόπους ἀδελφοὺς Ἱεραποστόλους!):

«Προς το Οικουμενικό Ινστιτούτο του Bossey Γενεύης

29/5/2006

Εντιμότατε κύριε Γενικέ Γραμματέα Dr Samuel Kobia, Αιδεσιμολογιώτατε Διευθυντά κ. Ion Sauka, Ελλογιμώτατοι Κύριοι Καθηγητές,
Σεβασμιώτατοι, Θεοφιλέστατοι, Σεβαστοί Πατέρες, Αγαπητοί φίλοι του Συλλόγου « Les amis du Château» Κυρίες και Κύριοι,

Είναι μεγάλη η χαρά μου που βρίσκομαι σήμερα μαζί σας. Ύστερα από μία τόσο ουσιαστική επίσκεψη στην έδρα του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.) στην Γενεύη, μπορώ να ομολογήσω ότι έχω ενθουσιασθεί από το μέγεθος της αγάπης σας προς το ταπεινό πρόσωπό μου και από την πηγαία έκφραση των αισθημάτων και της αβραμιαίας φιλοξενίας σας. Αναλογιζόμουν μέσα στην μεγάλη αίθουσα του Π.Σ.Ε. το σε βάθος και πλάτος έργο που επιτελείται στο Συμβούλιο εδώ και τόσα χρόνια και προβληματιζόμουν με την ιδέα της φυσικής συνέχειας από νέα πρόσωπα όλων αυτών των κατορθωμάτων των μεγάλων θεολογικών προσωπικοτήτων της Χριστιανικής μας συγχρόνου παραδόσεως. Είναι βλέπετε ουσιαστικής σημασίας η τροφοδοσία των ιστορικών πηγών με νέες ιδέες, μέσα από νέα πρόσωπα που χρειάζονται όμως, κατάλληλη επιμόρφωση και καλλιέργεια μιας υγειούς οικουμενικής συνειδήσεως. Με αγωνία λοιπόν, περίμενα την στιγμή που θα ερχόμουν εδώ, στο παραδοσιακό κάστρο του Bossey διότι ήθελα από κοντά να γνωρίσω τον χώρο όπου τόσοι μεγάλοι θεολόγοι διακόνησαν με κύριο γνώμονα τους την αντικειμενική παρουσίαση των διαχριστιανικών σχέσεων και την ορθή τοποθέτηση κάθε διαφορετικής χριστιανικής ομολογίας μέσα σ΄ αυτές»




Ἂν συγκρίνουμε τὸν χαιρετισμὸ τοῦ Χριστοδούλου στὸ Π.Σ.Ε. μὲ τὸν πρόσφατο παρόμοιο χαιρετισμὸ τοῦ Βαρθολομαίου στὸ ἴδιο κέντρο (Αἰδεσιμολογιώτατε Δρ. Όλαφ Τβέιτ, γενικέ γραμματέα τοῦ Παγκόσμιου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν, Οἱ Σεβασμιώτατοι, Οἱ Ἐξοχότητές Σας, Σεβαστοὶ ἐκπρόσωποι Διεθνῶν Οργανισμῶν, Κυρίες καὶ Κύριοι), τότε βλέπουμε πόσο μελετημένα καὶ μὲ ποιά συνέπεια προχωροῦσε ἡ αἵρεση μέσω τῶν προαναφερομένων κέντρων ἐδῶ καὶ δεκαετίες.

Σ’ αὐτὰ τὰ κέντρα λοιπὸν ἐδῶ καὶ δεκαετίες γίνεται κατὰ τὸν Χριστόδουλο ἡ «τροφοδοσία των ιστορικών πηγών με νέες ιδέες, μέσα από νέα πρόσωπα που χρειάζονται όμως, κατάλληλη επιμόρφωση και καλλιέργεια μιας υγειούς οικουμενικής συνειδήσεως». Ἂς δοῦμε λοιπὸν μερικὰ ἀπὸ τὰ νέα πρόσωπα –τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, τὸν Περγάμου Ζηζιούλα, τὸν Ἀλβανίας Ἀναστάσιο τοὺς ἀφήνουμε ἐκτός, μιᾶς καὶ τὰ οἰκουμενιστικὰ βιογραφικά τους εἶναι πασίγνωστα– ποὺ ἐπιμορφώθηκαν κατάλληλα γιὰ νὰ σιωπήσουν ἢ καὶ νὰ συμμετάσχουν στὴν καλλιέργεια τῆς «οἰκουμενικῆς συνειδήσεως» τοῦ ποιμνίου τῆς Ἐκκλησίας (μὲ βάση τὰ ἐπίσημα βιογραφικά τους):

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος Ἱερώνυμος πραγματοποίησε τὶς βυζαντινὲς σπουδές του στὰ Πανεπιστήμια τοῦ Γκρᾶτς (Αὐστρία) καὶ τοῦ Μονάχου, ἐνῶ φοίτησε καὶ στὸ Ostkirchliches Institut, Ἰνστιτοῦτο τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας ποὺ ἑδρεύει στὸ Regensburg τῆς Γερμανίας.

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης Εἰρηναῖος φοίτησε στὴν Ἐκκλησιαστικὴ Σχολὴ Κρήτης, στη Θεολογικὴ Σχολὴ τῆς Χάλκης μαζὶ μὲ τὸν πατριάρχη Βαρθολομαῖο καὶ στὸ ἀγγλικανικὸ Κολλέγιο τοῦ Ἁγίου Βονιφατίου στὸ Warminster Ἀγγλίας.

Ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Θεόφιλος Γ’ ἔκανε μεταπτυχιακὸ στὸ καθολικὸ σεμινάριο(;) στὸ πανεπιστήμιο Ντάραμ (Durham University) τῆς Ἀγγλίας, τὸ παλαιότερο πανεπιστήμιο τῆς Ἀγγλίας τοῦ ὁποίου προστάτης εἶναι ἡ βασίλισα τῆς Ἁγγλίας καὶ τὸ ὁποῖο θεωρεῖται κέντρο ἐκπαίδευσης μελλοντικῶν μελῶν τῆς παγκοσμίας Ἐλίτ καὶ τῆς Μασονείας. Μεταξὺ σοβαροῦ καὶ ἀστείου ἀξἰζει νὰ ἀναφέρουμε ὅτι ἐκεῖ γυρίστηκαν καὶ σκηνὲς τοῦ Χάρρυ Πότερ.

Ὁ Πατριάρχης Ἀντιοχείας Ἰωάννης Ι΄ ἀποφοίτησε ἀπὸ τὴν θεολογικὴ σχολὴ τοῦ Μπαλαμὰντ καὶ ἦταν μὲχρι τὸ 2008 καθηγητὴς αὐτῆς τῆς σχολῆς (νὰ γιατὶ συμφωνεῖ μὲ τὰ αἱρετικὰ ψηφίσματα τῆς ὁμωνύμου συνάντησης).

Ὁ Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος ἦταν ὡς Ἀρχιμανδρίτης ἀπὸ τὸ 1971 ἐκπρόσωπος τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας στο Π.Σ.Ε. καὶ ἀπὸ τὸ 1975 ἕως τὸ 1998 ὡς Μέλος τῆς Κεντρικῆς καὶ Ἐκτελεστικῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Π.Σ.Ε.

Ὁ Μητροπολίτης Γλυφάδος Παῦλος ἔκανε μεταπτυχιακὸ στὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν Ἐκκλησιῶν στὴν Ποιμαντικὴ- Κοινωνιολογία καὶ Ψυχολογία γιὰ νέους.

Ὁ γνωστὸς γιὰ τὰ οἰκουμενιστικὰ ἄρθρα του Μητροπολίτης Ζιμπάμπουε καὶ Ἀγκόλας Σεραφείμ, εἰδικεύτηκε μεταξὺ 1998-1993 μὲ ὑποτροφία τῆς Ἱερᾶς Ἁρχιεπισκοπῆς Κύπρου καὶ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κύκκου προαναφερθέντα ἀγγλικανικὰ Πανεπιστήμια τῆς Ὀξφόρδης καὶ τοῦ Ντάραμ τῆς Μεγάλης Βρεττανίας στὸν κλάδο τῆς Πατρολογίας. Εἶναι μέλος Συνοδικῶν Ἐπιτροπῶν γιὰ τὸν Διαχριστιανικὸ καὶ Διαθρησκειακὸ Διάλογο καὶ Ἀντιπρόεδρος τοῦ Παναφρικανικοῦ Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν.

Ὁ Μητροπολίτης Γαλλίας Ἐμμανουὴλ συνέχισε τὶς σπουδές του σὲ μεταπτυχιακὸ ἐπίπεδο στὴ Φιλολογικὴ Σχολὴ τοῦ Καθολικοῦ Ἰνστιτούτου Παρισιοῦ καὶ στὸ Ἰνστιτοῦτο τοῦ Ἁγίου Σεργίου. Συνέχισε τὶς σπουδές του ἐπὶ τῆς ἱστορίας τῶν θρησκειῶν στὴν Σορβόννη (Paris IV) καὶ στὸ Ἀνώτατο Ἰνστιτοῦτο Οἰκουμενικῶν Σπουδῶν.

Ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου Ἱερόθεος, δίδαξε ὡς Ἐπισκέπτης Καθηγητὴς στὴν Θεολογική Σχολὴ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ Βοστώνης, στὸ Τακόμα τῆς πολιτείας τῆς Οὐάσινγκτον καθὼς καὶ στὸ Λουθηρανικὸ Πανεπιστήμιο Τακόμα Πασίφικ (Tacoma Pacific Lutheran University) τῶν Η.Π.Α. Πρὸ λίγου καιροῦ ἀνακηρύχθηκε ὡς καθηγητής τοῦ Διδακτορικοῦ Προγράμματος Ὀρθοδόξων Σπουδῶν (PhD Program in Orthodox Studies, The Antiochian Orthodox Institute, Antiochian House of Studies), στὴν Πενσυλβάνια τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν Ἀμερικῆς, τὸ ὁποῖο εἶναι γνωστὸ γιὰ τὴν οἰκουμενιστική του δραστηριότητα καὶ τοῦ ὁποίου ὁ διευθυντὴς Δρ. Vrame εἶναι διευθυντὴς καὶ στὸ Ἰνστιτοῦτο «Πατριάρχης Ἀθηναγόρας» (ὁ πρῶτος φανερὸς οἰκουμενιστὴς) στὸ Μπέρκλευ τῆς Καλιφόρνια.

Ὁ Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος μετεκπαιδεύτηκε στὴ Ρώμη καὶ στὸ Στρασβοῦργο (μεταπτυχιακὸ καὶ διδακτορικὸ ἀντίστοιχα) μετὰ ἀπὸ ὑποτροφία τῆς «ρωμαιοκαθολικῆς ἐκκλησίας».

Ὁ Μητροπολίτης Προύσης Ἐλπιδοφόρος ἐκλέχτηκε τὸ 2009 ἀπὸ τὴν Θεολογικὴ Σχολὴ Θεσσαλονίκης ὁμοφώνως ὡς Ἀναπληρωτὴς Καθηγητὴς τῆς Συμβολικῆς καὶ τῶν Διορθοδόξων καὶ Διαχριστιανικῶν Σχέσεων, ὑποβαλόντα, μεταξὺ ἄλλων, δύο ὑφηγεσίες ὑπὸ τοὺς τίτλους: «Ὁ θεσμὸς τῆς Συνάξεως Ἱεραρχῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου (1951-2004)» καὶ «Οἱ ἐνενήντα πέντε Θέσεις τοῦ Λουθήρου. Ἱστορικοθεολογικὴ θεώρηση – Κείμενο – Μετάφραση – Σχόλια».

Ὁ Ἐπισκοπος Ἀβύδου Κύριλλος ἔλαβε τὸν μεταπτυχιακό του τίτλο ἀπὸ τὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Στρασβούργου. Εἶναι Διδάκτωρ τῆς Θεολογίας τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης καὶ τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Φράιμπουργκ στὴ Γερμανία καὶ Τακτικὸς Καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν. Καὶ τὰ δύο ξένα πανεπιστήμια εἶναι γνωστὰ ἀπὸ τὴν ἐπιστημονικὴ καριέρα πολλῶν ὁπαδῶν τοῦ οἰκουμενισμοῦ.

Ὁ Μητροπολίτης Κίτρους, Κατερίνης καὶ Πλαταμῶνος Γεώργιος, ἔκανε μεταπτυχιακὰ στὰ κέντρα προώθησης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ τῆς Γαλλίας καὶ διετέλεσε καθηγητὴς τῆς Ἀνώτερης Ἐκκλησιαστικῆς Ἀκαδημίας τῆς Θεσσαλονίκης σήμερα στὴν τάξη τοῦ Τακτικοῦ Καθηγητῆ. Τὸ 2016 ἔγινε ὁ πρόεδρος τῆς Ἀνωτέρης Ἐκκλησιαστικῆς Ἀκαδημίας.

Ὁ Μητροπολίτης Ἀρκαλοχωρίου Καστελλίου καὶ Βιάννου Ἀνδρέας εἶναι καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς σχολῆς Θεσσαλονίκης καὶ ἐπίκουρος καθηγητὴς τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἀκαδημίας τῆς Κρήτης μὲ ἐπίκεντρο διδασκαλίας τοὺς διαχριστιανικοὺς διαλόγους.

Ὁ Μητροπολίτης Λαγκαδᾶ, Λητῆς καὶ Ρεντίνης ἀνεκηρύχθη διδάκτωρ θεολογίας στὴν Θεολογικὴν Ἀκαδημίαν τῆς πόλεως Οὔζγκοροντ τῆς Οὐκρανίας, στὴν ὁποίαν διδάσκει ὡς ἐπισκέπτης καθηγητὴς θέματα βιβλικῆς θεολογίας καὶ ἁγιολογίας. Ἐπιμελεῖται, μὲ ἐπιδοτήσεις ἀπὸ κέντρα τῆς Ἑλλάδας, τῆς συγκροτήσεως καὶ λειτουργίας τμήματος διδασκαλίας τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης εἰς τὴν ἐν λόγῳ Θεολογικὴν Σχολήν, ἡ ὁποία ἀνήκει εἰς τὸ Πανεπιστήμιον τῶν Καρπαθίων. Ἕως τὸ τὸ ἔτος 1983 ὑπηρέτησε ὡς Ἡγουμενοσύμβουλος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Θεοδώρας, τῆς ὁποίας ὁ ἡγούμενος, ὅπως θὰ δοῦμε πιὸ κάτω, εἶναι μέλος γνωστοῦ οἰκουμενιστικοῦ κέντρου.

Ἐκτὸς τῶν ἀνωτέρω προβληματισμὸ δημιουργεῖ καὶ ἡ ἀθώα(;) δραστηριότητα πολλῶν μητροπολιτῶν ὡς μελῶν σὲ κέντρα καὶ ἱδρύματα ποὺ δὲν ἔχουν σχέση μὲ τὸ ἐπισκοπικό τους ἔργο. Συγκεκριμένα:

Στὴν Ἑταιρεία Κυκλαδικῶν Μελετῶν (!!!) μέλη είναι ὁ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΥΡΟΥ, ΤΗΝΟΥ, ΜΥΚΟΝΟΥ κλπ. ΔΩΡΟΘΕΟΣ Β’, ὁ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ, ὁ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΘΗΡΑΣ, ΑΜΟΡΓΟΥ ΚΑΙ ΝΗΣΩΝ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ , ὁ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΛΥΦΑΔΑΣ ΠΑΥΛΟΣ, ὁ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΘΗΒΩΝ ΚΑΙ ΒΟΙΩΤΙΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ , ὁ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΥΑΝΕΩΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ , ὁ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ (τί σχέση ἔχουν ἡ Γλυφάδα, ἡ Θῆβα καὶ ἡ Χαλκίδα μὲ τὶς Κυκλάδες;).

Ὁ π. Αὐγουστῖνος Μπαϊραχτάρης διορίστηκε στὴ βαθμίδα τοῦ Ἐπίκουρου Καθηγητοῦ (Α.Ε.Α.Η.Κ.) στὸν τομέα: «Οἰκουμενική Θεολογία καὶ Σύγχρονοι Διαχριστιανικοὶ Διάλογοι». Εἶναι ἐπιστημονικὸς συνεργάτης τῆς Ἀκαδημίας Θεολογικῶν Σπουδῶν Βόλου. Εἶναι μέλος τῆς Societas Oecumenica. Εἶναι κάτοχος μεταπτυχιακοῦ τίτλου τοῦ Ἰνστιτούτου Ἀνώτερων Μεταπτυχιακῶν Σπουδῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου στὸ Chambèsy τῆς Ἑλβετίας σὲ συνεργασία μὲ τὴ Ρωμαιοκαθολικὴ Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Φριβούργου τῆς Ἑλβετίας. Τίτλος τῆς μεταπτυχιακῆς ἐργασίας: «Le dialogue théologique officiel entre l’ église Orthodoxe et l’église Catholique Romaine. Une approche orthodoxe du document de Balamand et de la question de l’Uniatisme» (2002-2004) καὶ κάτοχος μεταπτυχιακοῦ τίτλου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Ἰνστιτούτου τοῦ Bossey τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν (W.C.C.) σὲ συνεργασία μὲ τὴν Αὐτόνομη Προτεσταντικὴ Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Γενεύης. Τίτλος τῆς μεταπτυχιακῆς ἐργασίας: «The issue of Baptism in Faith and Order Movement (1927-1982) and the responses of the Eastern Orthodox Churches to the section of Baptism of the BEM document» (2004-2005).

Ἀρχιμανδρίτης Ἰουστῖνος Κεφαλοῦρος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἐλευθερουπόλεως εἶναι πτυχιοῦχος τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Θεσσαλονίκης ἀπό τοῦ ἔτους 1999 καί κάτοχος Μάστερ Θεολογίας τοῦ ἀγγλικανικοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Λονδίνου ἀπό τό ἔτος 2004.

ΚΕΝΤΡΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΩΝ, ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ «ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ¨

Κατάλογος Ἑταιρικῶν Μελῶν

Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ἄνθιμος Ρούσσας

Μητροπολίτης Τυρολόης και Σερεντίου Παντελεήμων Ροδόπουλος, Ι. Μ. Βλατάδων

Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας Παντελεήμων Καλπακίδης.

Μητροπολίτης Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Βαρνάβας Τύρης

Μητροπολίτης Λαγκαδά και Ρεντίνης Ιωάννης Τασιάς

Μητροπολίτης Γρεβενών Δαβίδ Τζιουμάκας

Επίσκοπος Θεουπόλεως Παντελεήμων Σκλάβος

Επίσκοπος Θερμών Δημήτριος Γρόλλιος

π. Βαρνάβας Γιάγκου, Hγούμενος της Ι. Μ. Αγ. Θεοδώρας

π. Γεώργιος Καρβούνης, Ιερομόναχος

π. Νικόλαος Τζώρτζης, Ιεροδιάκονος, Κρήτης

π. Κωνσταντίνος Πλευράκης

π. Παντελεήμων Χανόγλου, Πρωτοπρεσβύτερος

π. Αντώνιος Πατρικίου

π. Βαρθολομαίος Αντωνίου-Τριανταφυλλίδης, Ι. Αρχιεπισκοπή Αθηνών

π. Ευάγγελος Υφαντίδης

Το Θείον Πρόσωπον και το έργον του Παρακλήτου

Του Λάμπρου Κ. Σκόντζου Θεολόγου - Καθηγητού | Romfea.gr

---

Η μεγάλη εορτή της Πεντηκοστής, αποτελεί για την Εκκλησία μας ένας σπουδαίος εορτολογικός σταθμός. Την αγία αυτή ημέρα εορτάζει και πανηγυρίζει λαμπρά το μεγάλο γεγονός της καθόδου του Παναγίου Πνεύματος στην ομήγυρη των μαθητών του Κυρίου, ως συνεχιστής του απολυτρωτικού έργου του Χριστού.

Ο Κύριος και Θεός Παράκλητος είναι ο πρωτοστάτης αυτής της εορτής, γι’ αυτό Τον τιμάμε και Τον προσκυνάμε αυτή τη λαμπρή ημέρα και επίσης είναι αφιερωμένη η επόμενη ημέρα σε Εκείνον, η Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος. Η κάθοδός Του στον κόσμο την ευλογημένη εκείνη ημέρα της Πεντηκοστής, στο υπερώο της Ιερουσαλήμ (Πράξ.2:1) σήμανε αναμφίβολα μια νέα εποχή για την πορεία του κόσμου και την ιστορία της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους. 

Το Άγιον Πνεύμα δεν είναι κάποια απρόσωπη δύναμη του Θεού, όπως βλάσφημα δίδασκαν και διδάσκουν οι ανά τους αιώνες πνευματομάχοι αιρετικοί. Το Άγιον Πνεύμα είναι το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Είναι Θεός αληθινός, διότι μετέχει της θείας ουσίας ισότιμα με τον Πατέρα και τον Υιό.